okresie klasycznym

Encyklopedia PWN

zjawisko różnorodnie definiowane i opisywane z wielu perspektyw, najczęściej jako relacja człowieka do sacrum.
rozrywkowa muzyka, muzyka popularna, muzyka lekka,
w dzisiejszym rozumieniu — muzyka obejmująca gatunki, które charakteryzują się łatwością w odbiorze (mają tym samym możność szybkiego rozpowszechniania się) i stanowią formę rozrywki dla szerokich kręgów społecznych, a pod względem komercyjnym — dobrze sprzedający się towar dzięki swemu masowemu odbiorowi.
Rubens Peter Paul, ur. 28 VI 1577, Siegen, zm. 30 V 1640, Antwerpia,
flamandzki malarz, jeden z największych twórców doby baroku; erudyta, dyplomata i kolekcjoner.
Schönberg
[szọ̈:nbrk]
Arnold Wymowa, ur. 13 IX 1874, Wiedeń, zm. 13 VII 1951, Los Angeles,
kompozytor austriacki, główny przedstawiciel wiedeńskiej szkoły dodekafonicznej, uznany za właściwego twórcę dodekafonii.
Smith
[smıŧ]
Adam Wymowa, ur. 5 VI 1723, Kirkcadly (Szkocja), zm. 17 VII 1790, Edynburg,
brytyjski ekonomista, uznawany za ojca ekonomii politycznej.
symfonia
[gr.],
muz. cykliczna forma orkiestrowa, zazwyczaj 4-częściowa, zbudowana zgodnie z zasadami cyklu sonatowego (sonata);
Synojkia
[gr. synoikía < sýn ‘wespół’, oíkos ‘dom’, ‘zamieszkanie’],
niekiedy zw. metojkia,
święto ateńskie upamiętniające zjednoczenie mniejszych ośrodków attyckich (synojkizm) w jedną polis Ateńczyków, dokonane w mitycznych czasach przez Tezeusza;
talassokracja
[gr. thálassa ‘morze’, kratéin ‘władać’],
panowanie na morzu, władztwo morskie;
chiński kierunek filozoficzny i religijny.
Tarski Alfred, pierwotnie A. Tajtelbaum, ur. 14 I 1901, Warszawa, zm. 27 X 1983, Berkeley (stan Kalifornia),
polski logik, matematyk i filozof; uważany za jednego z największych logików w dziejach nauki.
teci, thḗtes,
w starożytnej Grecji ludzie nie posiadający ziemi, wynajmujący się do pracy u innych;
urbanistyka
[łac. urbanus ‘miejski’],
umiejętność budowy miast i kierowania ich rozwojem.
wojna o dominację w świecie greckim toczona 431–404 p.n.e. między Atenami i zdominowanym przez nie Związkiem Ateńskim I a Spartą i Związkiem Peloponeskim, z okazjonalnym udziałem także państw trzecich (Macedonia, Persja, miasta sycylijskie).
Abu Tammam, Abū Tammām, właśc. Habib Ibn Tazus, ur. na przeł. VIII i IX w., Kasim k. Damaszku, zm. 29 VIII 846, Mosul,
poeta arabski epoki Abbasydów;
Ajschylos, Eschyl, gr. Aíschylos, ur. 525 p.n.e., Eleusis k. Aten, zm. 456 p.n.e., Gela na Sycylii,
jeden z trzech wielkich tragediopisarzy greckich, uznany za twórcę tragedii klasycznej.
architektura
[łac. < gr. architéktōn ‘budowniczy’],
sztuka tworzenia ładu w otoczeniu w celu dostosowania go do zaspokojenia wielorakich fizycznych, materialnych i kulturowych potrzeb ludzi przez planową przemianę naturalnego środowiska oraz budowanie form i wydzielanie przestrzeni o różnym przeznaczeniu.
ateizm
[gr. a- ‘nie’, theós ‘Bóg’],
filoz. poglądy teoretyczne lub postawy praktyczne, negujące istnienie Boga.
balet
[wł. < łac. ballare ‘tańczyć’],
forma widowiska teatralnego, którego zasadnicze elementy stanowią ruch, muzyka i oprawa scenograficzna, powiązane wspólną myślą przewodnią.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia