litosfery oceanicznej

Encyklopedia PWN

geol. drugi okres (jednostka geochronologiczna) ery mezozoicznej, trwający od ok. 203 do ok. 135 mln lat temu; także system (jednostka chronostratygraficzna), obejmujący powstałe w tym czasie skały.
ruchy tektoniczne będące w szerokim ujęciu fazami orogenezy alpejskiej, przypadające na schyłek kredy i początek paleogenu.
obszary na powierzchni Ziemi, na których często występują trzęsienia ziemi.
geol. nazwa wprowadzona pod koniec XIX w. przez E. Suessa na określenie wielkiego oceanu rozdzielającego w dawnych epokach geologicznych Europę i Afrykę;
archaik
[gr. archaikós ‘staroświecki’, archaíos ‘starożytny’],
era archaiczna, eon archaiczny, azoik, archeozoik,
geol. pierwsza wielka jednostka czasu (jednostka geochronologiczna) w dziejach Ziemi; trwał od ok. 4 mld do 2,5 mld lat temu; także jednostka chronostratygraficzna (eonotem) obejmująca powstałe w tym czasie skały.
geol. rozległy system górski stanowiący wzniesienie dna oceanicznego, którego osiowa strefa odpowiada pod względem geologicznym granicy między rozchodzącymi się płytami litosfery.
łukowato wygięte pasmo wysp rozwijające się w strefie subdukcji litosfery oceanicznej;
mikrokontynent
[gr.-łac.],
geol. niewielki w stosunku do kontynentu blok kontynent. skorupy ziemskiej (np. wielkości Madagaskaru), wchodzący zwykle w skład płyty litosfery utworzonej gł. ze skorupy oceanicznej;
ofiolitowy kompleks, ofiolit
[gr. óphis ‘wąż’, líthos ‘kamień’],
geol. kompleks skalny o charakterystycznym składzie, stanowiący fragment litosfery oceanicznej włączony w wyniku procesu obdukcji w obręb orogenu, rozwiniętego na kontynent. skorupie ziemskiej;
proterozoik
[gr. próteros ‘wcześniejszy’, zṓon ‘zwierzę’],
eon proterozoiczny, eozoik,
drugi eon (jednostka geochronologiczna) w dziejach Ziemi, trwający od ok. 2,5 mld lat temu do ok. 540 mln lat temu, także jednostka chronostratygraficzna (eonotem) obejmująca powstałe w tym czasie skały;
strumień cieplny Ziemi, strumień geotermiczny,
strumień ciepła płynący z wnętrza Ziemi.
miejsce wydobywania się na powierzchnię Ziemi (także powierzchnię innych planet i ich satelitów) produktów erupcji: lawy (wulkan lawowy), materiałów piroklastycznych (wulkan pyłowy, szlakowy) oraz gazów wulkanicznych (wulkan gazowy).
geofiz. różnice między polem geomagnetycznym zmierzonym na danym obszarze a polem odniesienia IGRF (International Geomagnetic Reference Field — Międzynarodowe Geomagnetyczne Pole Odniesienia);
geol. wąska strefa w płaszczu Ziemi występująca w sąsiedztwie rowów oceanicznych, nachylona pod kątem 30–70° w stronę kontynentu, wzdłuż której są umiejscowione ogniska głębokich trzęsień ziemi;
diastrofizm
[gr. diastrophḗ ‘przewracanie’],
geol. zespół procesów prowadzących do deformacji skorupy ziemskiej, wywołanych przez czynniki czerpiące energię pochodzącą z głębi Ziemi;
teoria geotektoniczna, w myśl której w historii geol. zaznaczył się, w sposób istotny, wzrost objętości Ziemi przy zachowaniu jej masy;
Ewing
[jụ:ıŋ]
William Maurice Wymowa, ur. 12 V 1906, Lockney (stan Teksas), zm. 4 V 1974, Palisades (stan Nowy Jork),
geofizyk amer.; badacz oceanów i ich dna;
Indyjski, Ocean, ang. Indian Ocean,
ocean między Afryką, Azją, Australią i Antarktydą, w większości na półkuli południowej;
geol. dawny kontynent istniejący od najwyższego prekambru do syluru, obejmujący dzisiejszą prekambryjską platformę północnoamerykańsko-grenlandzką;

Słownik języka polskiego PWN

litosfera oceaniczna «sfera kuli ziemskiej występująca pod oceanami»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia