lateński

Encyklopedia PWN

termin używany w archeologii na określenie drugiego okresu epoki żelaza w Europie, następującego po okresie halsztackim, a poprzedzającego okres wpływów rzymskich;
styl w sztuce stworzony przez Celtów;
archeol. kultura występująca na obszarach zachodniej i środkowej Europy, od Pirenejów po Wielką Niz. Węgierską i od północnych Karpat po północne Bałkany i Niz. Padańską, datowana na okres od pocz. V w. p.n.e. do schyłku I w. p.n.e.;
Celtowie, gr. Keltoí, Kéltai, łac. Celtae,
grupa ludów indoeuropejskich;
archeol. kultura epoki żelaza okresu lateńskiego (faza klas. ok. 500–400 p.n.e.), występująca w północno-wschodniej Anglii, w okolicach Yorku,
archeol. kultura występująca na terenach północno-zachodniej Hiszpanii, datowana na okres halsztacki wczesnej epoki żelaza i początki okresu lateńskiego;
miejscowość w Danii, w regionie Jutlandia Północna, ok. 30 km na południowy zachód od Ålborga.
Hunsrück-Eifel kultura
[k. hụnsrük aifl],
archeol. kultura wczesnej epoki żelaza na lewym brzegu środkowego Renu i w dorzeczu dolnej Mozeli;
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
miasto w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w południowej części Płaskowyżu Głubczyckiego, nad Troją (prawy dopływ Psiny), w pobliżu granicy z Czechami.
kloszowych grobów kultura, zw. też kulturą podkloszowych grobów,
archeol. kultura datowana od okresu halsztackiego D do środkowego okresu lateńskiego włącznie (V–II w. p.n.e.), wyróżniona na terenach ciągnących się wzdłuż Wisły, między ujściem Drwęcy na północy a Nidą na południu, z wyraźnym centrum na Mazowszu;
archeol. rozległy kompleks pradziejowego, starożytnego i średniowiecznego osadnictwa (ok. 100 km2), rozpoznany w czasie wykopalisk w okresie budowy Huty im. Lenina (obecnie Huty im. Sendzimira) i przyległej dzielnicy mieszkaniowej, położony na lewym brzegu Wisły, we wschodniej części Krakowa na gruntach kilkunastu wsi, z których kilka (m.in. Bieńczyce, Krzesławice) już nie istnieje;
cmentarzysko kurhanowe w Słowenii, w pobliżu miejscowości Šmarje, na południowy wschód od Lublany;
Neuchâtel
[nöszatẹl] Wymowa,
fr. Lac de Neuchâtel, niem. Neuenburger See,
polodowcowe jezioro w Szwajcarii, na Wyż. Szwajcarskiej, u południowego podnóża gór Jura, na wys. 429 m;
prahistoryczna sztuka, sztuka przedhistoryczna,
sztuka dawnych społeczeństw przed pojawieniem się pisma oraz instytucji państwa.
w archeologii nazwa okresu chronologii względnej, przyjętego dla kultur archeol. północnej części środkowej Europy i Skandynawii, w przybliżeniu odpowiadającego okresowi lateńskiemu na obszarach objętych cywilizacją celtycką;
archeol. kultura rozwijająca się od młodszego okresu przedrzymskiego do wczesnego okresu wędrówek ludów (przeł. III i II w. p.n.e.–poł. V w. n.e.) na terenach środkowej i południowej Polski oraz północnej Ukrainy (górny Bug i Dniestr);
archeol. kultura występująca na terenach północnej Słowacji, północno-wschodnich Moraw i południowo-zachodniej Małopolski (związki z tyniecką grupą kulturową) w okresach: lateńskim i wpływów rzymskich;
Reinecke
[rạinəkə]
Paul, ur. 25 IX 1872, Berlin, zm. 12 V 1958, Herrsching am Ammersee,
archeolog niemiecki;

Tabele, zestawienia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia