kontynentalna

Encyklopedia PWN

Bałkański, Półwysep, bułg. Bałkạnski połuọstrow, serb. i chorw. Balkanski poluotok,
półwysep w południowo-wschodniej Europie, między morzami: Śródziemnym i Czarnym, od Azji Mniejszej oddzielony cieśninami: Dardanele i Bosfor oraz morzem Marmara;
ekon. systemy powiązań i zależności między różnego rodzaju instytucjami bankowymi, zwykle określone przez prawo bankowe w danym kraju, które ustala m.in. rolę banku centralnego, rodzaje banków, ich zakres działania oraz zadania nadzoru bankowego.
Barbaricum
[łac.],
termin używany w okresie późnego antyku, poczynając od III w. n.e. (poświadczony w inskrypcjach), a rozpowszechniony w IV w. (m.in. przez Ammianusa Marcellinusa) na określenie obszarów położonych w kontynentalnej Europie poza rzymskim limes, tj. na północ od Dunaju i na wschód od Renu;
państwo istniejące 1795–1806 na zajętym przez wojska Francji (w czasie kampanii 1794–95) obszarze Republiki Zjednoczonych Prowincji.
batial
[gr. bathýs ‘głęboki’],
hydrol. strefa w morzach i oceanach obejmująca część wód głębinowych nad stokiem kontynentalnym i pas dna na stoku;
Biskajska, Zatoka, fr. Golfe de Gascogne, hiszp. Golfo de Vizcaya,
otwarta zatoka Oceanu Atlantyckiego u brzegów Europy Zachodniej, między Półwyspem Iberyjskim a Półwyspem Bretońskim, wg Międzynarodowego Biura Hydrograficznego morze;
Bitteroot
[bı̣tərru:t],
Bitterroot Range,
pasmo górskie w północnej części Gór Skalistych, w USA, na granicy stanów Idaho i Montana; wysokość do 3473 m (Scott Peak);
rz. w USA, dopływ rz. Delaware, w stanie Pensylwania;
Brazylijski, Basen, Brazil Basin,
basen oceaniczny w zachodniej części dna Oceanu Atlantyckiego, między stokiem kontynentalnym Ameryki Południowej a Grzbietem Śródatlantyckim;
Burke
[bə:rk]
Edmund Wymowa, ur. 12 I 1729, Dublin, zm. 9 VII 1797, Beaconsfield (środk. Anglia),
brytyjski myśliciel i polityk.
Celtowie, gr. Keltoí, Kéltai, łac. Celtae,
grupa ludów indoeuropejskich;
Chihuahua, Desierto de Chihuahua, Chihuahuan Desert,
największy pustynny region w Ameryce Północnej, na Wyżynie Meksykańskiej i południowych skłonach Gór Skalistych, w Meksyku (ok. 70% powierzchni, stany: Chihuahua, Coahuila, Nuevo León, Durango, Zacatecas, San Luis Potosí) i USA (stany: Teksas, Nowy Meksyk, Arizona);
geofiz. powierzchnia w obrębie kontynentalnej skorupy ziemskiej, występująca na głębokości ok. 10–20 km, na której następuje skok prędkości podłużnej fali sejsmicznej od wartości ok. 6 km/s do ok. 6,5 km/s i nieco więcej;
Cook
[kuk]
James Wymowa, ur. 27 X 1728, Marton (hrab. Yorkshire), zm. 14 II 1779, wyspa Hawaii (Hawaje),
angielski żeglarz i odkrywca.
count
[kaunt],
tytuł hrabiowski w Wielkiej Brytanii, używany tylko w odniesieniu do cudzoziemców (hrabia);
potoczna nazwa sacharozy, powszechnie znanego c. konsumpcyjnego, otrzymywanego w cukrowni, jako produkt naturalny z trzciny cukrowej i buraków cukrowych (cukrownictwo);
jedna z najstarszych ras dawnych psów myśliwskich;
Dariusz I Wielki, staropers. Dāryavuš, gr. Dareíos, z dynastii Achemenidów, ur. ok. 550 p.n.e., zm. 486 p.n.e.,
król perski od 522.

Słownik języka polskiego PWN

litosfera kontynentalna «sfera kuli ziemskiej, na którą składa się skorupa kontynentalna i górna część płaszcza Ziemi»
kontynent
1. «wielki obszar lądu otoczony morzem i oceanem»
2. «ziemia w przeciwieństwie do morza»
3. «masyw lądowy Europy (bez Anglii)»

• kontynentalny
blok kontynentalny «część skorupy ziemskiej położona powyżej den oceanicznych»
klimat kontynentalny «klimat, który cechuje niewielka ilość opadów, gorące lato i mroźna zima»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia