konstrukcyjne

Encyklopedia PWN

arch. budowla o znacznej wysokości i małej powierzchni podstawy, wzniesiona na planie koła, czworoboku lub wieloboku, wolno stojąca lub w zespole architektonicznym;
wirtualna rzeczywistość, ang. virtual reality, VR,
inform. syntetyzowanie przez programy komputerowe doznań odbieranych przez zmysły ludzkie (najczęściej dźwięku i obrazu, ale także dotyku), np. w symulatorach lotów lub w grach komputerowych.
Włodarski Marek, właśc. Henryk Streng, ur. 17 IV 1903, Lwów, zm. 23 V 1960, Warszawa,
malarz;
żegl. pionowa odległość, mierzona pośrodku burty statku wodnego, od konstrukcyjnej linii wodnej do najwyżej położonego wodoszczelnego pokładu.
Wołkowski Władysław, ur. 25 V 1902, Sulisławice k. Miechowa, zm. 16 V 1986, Warszawa,
projektant mebli, tkanin i wnętrz, rzeźbiarz, malarz;
lotn. płaski element konstrukcyjny wyznaczający poprzeczny kształt kadłuba samolotu.
arch. element konstrukcyjny podtrzymujący, osadzony w ścianie i wysunięty przed jej lico, wykonany m.in. z kamienia, cegły lub metalu;
wytrzymałościowe hipotezy, hipotezy wytężenia,
w wytrzymałości materiałów hipotezy podające kryteria osiągnięcia stanu kryt. w złożonych stanach naprężenia.
nauka o odkształceniach i naprężeniach powstających w częściach konstrukcji, budowli i maszyn pod wpływem różnego rodzaju oddziaływań zewn., gł. obciążeń.
właściwość części układów konstrukcyjnych, pozwalająca obliczyć występujące w nich reakcje i siły wewn. wyłącznie za pomocą równań równowagi (statyki), bez uwzględnienia odkształceń.
wojsk. urządzenie stosowane do wywoływania, w odpowiednim momencie, zapalenia lub wybuchu ładunku bojowego pocisku, miny bomby, głowicy bojowej itp.; współcześnie istnieje wiele różnych rozwiązań konstrukcyjnych z., których działanie opiera się na wykorzystaniu różnych zjawisk fiz.: akustycznych, magnet., opt., elektromagnetyczne i in..
zdań rachunek, logika zdań,
log. jeden z podstawowych działów logiki formalnej, formułujący i kodyfikujący prawa logiki
żegl. zespół części konstrukcyjnych szkieletu kadłuba statku wodnego, które wpływają na jego wytrzymałość;
techn. część konstrukcji obejmująca obszar połączenia konstrukcyjnego, na ogół spoczynkowego (połączenia elementów maszyn);
zwężka pomiarowa, dysza pomiarowa,
odpowiednio ukształtowany element konstrukcyjny wbudowany w przewód (np. rurociąg), który jest całkowicie zapełniony przepływającym płynem, powodujący wytworzenie różnicy ciśnień statycznych przed i za zwężką;
lotn. element konstrukcyjny skrzydła samolotu (szybowca);
mech. płaski, wysoki występ na powierzchni elementu konstrukcyjnego maszyny lub urządzenia (np. głowicy silnika) zwiększający jego sztywność, powierzchnię wymiany ciepła lub wymuszający zmianę kierunku przepływu płynu.
żelazo, Fe, ferrum,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 26;
stop żelaza z węglem (2,11–4% węgla) i pierwiastkami pochodzącymi z procesu metalurgicznego (mangan, krzem, fosfor, siarka) lub dodatkami stopowymi;
żyroskop kursowy lotniczy, giroskop kursowy lotniczy,
przyrząd pokładowy do wyznaczania kursu statku powietrznego (np. samolotu);

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

konstrukcja
1. «sposób, w jaki połączone są elementy tworzące jakąś całość»
2. «rzecz skonstruowana, zbudowana»
3. «konstruowanie, budowanie»
4. «metoda wykreślania figur geometrycznych na podstawie odpowiednich danych»

• konstrukcyjny • konstrukcyjnie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia