konserwatywnego

Encyklopedia PWN

Konserwatywna Partia Kanady, ang. Conservative Party of Canada, fr. Parti conservateur du Canada,
kanad. partia polit.;
Konserwatywna Partia Ludowa, Det Konservative Folkeparti,
duńska partia polit., umiarkowanie konserwatywna; powstała 1915 z przekształcenia stronnictwa prawicy, Højre;
Partia Konserwatywna, Conservative Party,
bryt. partia polityczna.
nurt w judaizmie zapoczątkowany 1845 w Niemczech;
partia konserwatywno-liber., utw. 1994 w wyniku rozłamu w Partii Konserwatywnej;
Partia Społeczno-Konserwatywna, hiszp. Partido Social Conservador,
jedna z 2 tradycyjnych partii kolumbijskich;
Postępowo-Konserwatywna Partia Kanady, ang. Progressive-Conservative Party (PCP), fr. Parti Progressiste-Conservateur du Canada,
kanad. partia polit., → Konserwatywna Partia Kanady.
polit. centrum o charakterze luźnego klubu dyskusyjnego tzw. kierunku neokonserwatywnego wśród krak. konserwatystów;
partia polit. w Polsce, zał. 1992 przez grupę działaczy wywodzących się gł. z Unii Demokr. (Forum Prawicy Demokr.);
kierunek w myśli pedag. cechujący się zaufaniem do dziedzictwa kulturowego oraz przywiązaniem do tradycyjnych norm i wartości, przeciwstawiający się pajdocentryzmowi w wychowaniu.
konserwatyzm
[łac. conservatus ‘zachowany’],
postawa, którą charakteryzuje przywiązanie do istniejącego, zakorzenionego w tradycji stanu rzeczy (wartości, obyczajów, praw, ustroju politycznego itp.) oraz niechętny stosunek do gwałtownych zmian i nowości;
Churchill
[czə̣:rczıl]
Sir Winston Leonard Spencer Wymowa, ur. 30 XI 1874, pałac Blenheim k. Oksfordu, zm. 24 I 1965, Londyn,
brytyjski mąż stanu, pisarz.
przedstawiciele silnie konserwatywnego nurtu polit. istniejącego w Hiszpanii od lat 30. XIX w.,
wieloznaczny termin odnoszący się do: 1) struktury organizacyjnej społeczeństwa, porządkującej za pomocą aparatu administracyjnego działania jednostek i grup na podstawie norm przez siebie ustalanych; 2) organizacji grupy społecznej zajmującej pewne terytorium z władzą suwerenną na czele, związku politycznego, w którym władza prawomocna korzysta ze „środków panowania nad ludźmi” (M. Weber), lub „korporacji terytorialnej wyposażonej w bezpośrednią, samorodną władzę zwierzchniczą” oraz osobowość prawną (G. Jellinek). W obu ujęciach, podobnie jak w tym, w którym eksponuje się „gwarancyjny” charakter państwa, jako 3) struktury powołanej do ochrony uprawnień jednostek, odróżnia się państwo od społeczeństwa; inne znaczenie mają określenia państwa jako 4) „aktualizacji idei etycznej” (G.W.F. Hegel) lub 5) porządku prawnego, będącego strukturą normatywną, której organami są zarówno instytucje władcze, jak i obywatele (H. Kelsen).
prasa polska od XIX w.,
geol. sformułowana w latach 60. XX w. i obecnie niemal powszechnie akceptowana teoria wyjaśniająca — w ramach spójnej koncepcji, zakładającej ruch płyt litosfery — rozrost dna oceanicznego, dryf kontynentów, rozwój wielkich struktur tektonicznych oraz przejawy wulkanizmu i sejsmiczności Ziemi.
Braudel
[brodẹl]
Fernand Paul Wymowa, ur. 24 VIII 1902, Luméville-en-Ornois, zm. 27 XI 1985, Cluses,
jeden z najwybitniejszych francuskich historyków XX w., reprezentant szkoły Annales.
fiz. nieregularne, nieuporządkowane zachowanie się układów deterministycznych, praktycznie nieprzewidywalne w dłuższych przedziałach czasu.

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

konserwatyzm
1. «silne przywiązanie do tradycji i niechęć do zmian»
2. «ideologia społeczno-polityczna broniąca tradycyjnego ładu społecznego»

• konserwatywny • konserwatywnie • konserwatywność
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia