hektary

Encyklopedia PWN

hektar
[gr.-łac.],
ha,
jednostka powierzchni; legalna, nie należąca do układu SI;
areał
[łac. area ‘powierzchnia’],
w rolnictwie i leśnictwie powierzchnia gruntów i wód zamkniętych, mierzona np. w hektarach, arach.
ekon. system gospodarczy;
oppidum
[łac.],
termin używany przez Juliusza Cezara na określenie ufortyfikowanych osiedli galijskich; współcześnie nazwa określajaca osady celtyckie od Brytanii po Wielką Niz. Węgierską; pierwsze o. powstały w połowie II w. p.n.e., ich schyłek datuje się na 2. poł. I w. p.n.e., w Brytanii istniały do połowy I w. n.e.;
oznaczenie jednostki powierzchni, → hektar.
sposób gospodarowania charakteryzujący się wysokim poziomem zaangażowania pracy i materialnych środków produkcji na jednostkę powierzchni gruntu;
ekon. proces rozszerzania zdolności produkcyjnych gospodarki narodowej; potocznie przyrost realnego produktu narodowego brutto (PNB).

Słownik języka polskiego PWN

hektar «jednostka powierzchni gruntu równa 100 arom; też: grunt o takiej powierzchni»
• hektarowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia