gęstością r

Encyklopedia PWN

wielkość fizyczna charakteryzująca rozkład przestrzenny rozważanej wielkości fizycznej, np. masy, siły, pędu, energii, ładunku elektrycznego;
raster
[niem. < łac.],
poligr. przyrząd opt. lub urządzenie elektroniczne, przeznaczone do przetwarzania (rastrowania) obrazu wielotonalnego (tj. obrazu czarno-białego o zmiennym nasileniu szarości lub obrazu wielobarwnego o zmiennym nasileniu barw) w układ oddzielnych elementów, zw. punktami rastrowymi;
równanie różniczkowe pierwszego rzędu wyrażające zasadę zachowania wielkości fiz. (zachowania prawa) w mechanice ośrodków ciągłych, elektrodynamice i in. teoriach pola;
układ wszystkich obiektów astronomicznych, materii rozproszonej i pól fizycznych wraz z czasoprzestrzenią, którą wypełniają.
waga
[niem.],
techn. przyrząd pomiarowy do wyznaczania masy ciała (ładunku) przez wykorzystanie działania na to ciało siły grawitacji.
von Neumanna równanie
[r. fon noimana],
równanie spełniane przez macierz gęstości ρ układu kwantowego: −(/&imath.x;)(∂ρ/∂t) = [H, ρ], gdzie H jest operatorem Hamiltona układu, = h/2π, h — stała Plancka, &imath.x; =, a wyrażenie po prawej stronie oznacza komutator;
wielkości charakteryzujące rozkład źródeł pola fizycznego;
fiz. temperatura, jaką miałaby próbna objętość (cząstka) powietrza sprowadzona w procesie adiabatycznym do ciśnienia standardowego 1000 hPa.
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
obiekty astronomiczne — kule gazowe o masach porównywalnych z masą Słońca, świecące przez znaczną część życia wskutek zachodzących w nich reakcji termojądrowych.
szereg anomalnych zjawisk fiz. związanych z ciągłymi przejściami fazowymi, tj. przejściami fazowymi II rodzaju (przemiana fazowa), ujawniających się w pobliżu punktu kryt. (stan krytyczny);
magnes
[łac. < gr.],
magnes trwały,
element wykonany z materiału magnetycznie twardego (magnetyczne materiały) namagnesowany do stanu nasycenia;
podstawowe równania elektrodynamiki klas. określające związek między wielkościami charakteryzującymi pole elektromagnetyczne w dowolnym ośrodku (w tym w próżni) a jego źródłami, czyli ładunkami i prądami elektrycznymi.
energia potrzebna do utworzenia (w procesie izotermicznym) jednostkowego pola powierzchni rozdziału 2 faz (np. cieczy i jej pary nasyconej);
ukierunkowany ruch (przepływ) swobodnych ładunków elektrycznych w środowisku przewodzącym, który zachodzi pod wpływem pola elektrycznego.
ren, Re, rhenium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 75;
naturalna, ciekła mieszanina węglowodorów parafinowych (alkany), naftenowych (cykloalkany) i aromatycznych (związki aromatyczne).
rubid, Rb, rubidium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 37;
dawna skala umownej gęstości cieczy;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia