funkcjonariusz

Encyklopedia PWN

termin używany w pol. prawie karnym w dwojakim znaczeniu: jako podmiot przestępstwa (np. przyjęcie korzyści majątkowej, przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków) oraz jako przedmiot przestępstwa (np. czynnej napaści na f.p.funkcjonariusza publicznego);
osoba wybrana lub mianowana przez organizację międzynarodową do wykonywania jej statutowych zadań, z uprawnieniami przedstawiciela dyplomatycznego.
policja komunalna, powołana XII 1939 w starostwach na podstawie zarządzenia generalnego gubernatora H. Franka z 17 XII 1939.
zbrodnie dokonane w okresie II wojny światowej przez instytucje i organy państwowe ZSRR na obywatelach państwa polskiego.
Altenloh
[ạltnlo:]
Karl Wilhelm, ur. 25 VI 1908, Hagen, zm. 1985,
funkcjonariusz hitlerowski, prawnik;
Boger Friedrich Wilhelm, ur. 19 XII 1906, Stuttgart, zm. 3 IV 1977, Bietigheim-Bissingen,
funkcjonariusz hitlerowski, podoficer SS;
Bothmann
[bọ:tman]
Hans, ur. 11 XI 1911, Lohe, zm. 4 IV 1946,
funkcjonariusz hitlerowski, SS-Hauptsturmführer;
Eicke
[i]
Theodor, ur. 17 X 1892, Hampont (Alzacja), zm. 26 II 1943, Oriełka (ZSRR), funkcjonariusz hitlerowski;
współorganizator obozów koncentracyjnych;
ETA, Euskadi Ta Askatasuna, Kraj Basków i Wolność,
tajna, skrajnie lewicowa baskijska organizacja terrorystyczna,
Florstedt
[flọrsztet]
Hermann, ur. 18 II 1895, Bitsch, zm. IV 1945, Buchenwald,
funkcjonariusz hitlerowskich obozów koncentracyjnych;
Hahn
[ha:n]
Ludwig, ur. 23 I 1908, Eitzen, zm. 10 XI 1986, Hamburg,
funkcjonariusz hitlerowski, prawnik, SS-Standartenführer;
odznaczenie polskie;
Liebehenschel Artur, ur. 25 XI 1901, Poznań, zm. 24 I 1948, Kraków, funkcjonariusz hitlerowski,
SS-Obersturmbannführer;
w Polsce kara grzywny za niektóre wykroczenia;
konspiracyjna organizacja wojsk. powołana XI 1944 w Grodzisku Mazowieckim;
procesy przeciwko gł. zbrodniarzom III Rzeszy, oskarżonym o popełnienie 4 rodzajów zbrodni: uczestnictwa w spisku w celu popełnienia zbrodni międzynar., zbrodni przeciw pokojowi, zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, przeprowadzone 1945–49 w Norymberdze.
konspiracyjna formacja policyjna, tworzona od pocz. 1940 jako zalążek przyszłej służby policyjnej podczas powstania powszechnego i w okresie powojennym;
szczególna sytuacja prawna określonej grupy urzędników państw. (występujących w imieniu państwa za granicą), polegająca gł. na wyłączeniu ich spod jurysdykcji sądów i władz państwa przyjmującego oraz korzystaniu przez nich z prawnych przywilejów, zwłaszcza celnych i podatkowych, w celu zapewnienia im bezpiecznego i swobodnego wykonywania funkcji urzędowych w interesie państwa wysyłającego.
strajk
[ang.],
zbiorowe, dobrowolne, okresowe zaprzestanie podstawowych czynności w procesie pracy lub nauki przez grupę albo zbiorowość społeczną w celu wymuszenia realizacji jej żądań przez ośrodek nadrzędny lub grupę kierującą jej działalnością (właściciela przedsiębiorstwa, organy władz państwowych), najczęściej przerwanie pracy przez pracowników najemnych w celu poprawy warunków pracy i wynagrodzenia za nią; podejmowane głównie przez robotników przemysłowych, zwalczane przez właścicieli przedsiębiorstw (lokaut, zatrudnianie innych pracowników, tzw. łamistrajków, interwencje sił porządkowych, w tym wojska).

Słownik języka polskiego PWN

funkcjonariusz «pracownik służb państwowych, m.in. policji i więziennictwa»
• funkcjonariuszka
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia