dynamiczne

Encyklopedia PWN

mat. początkowo — układy równań różniczkowych opisujących ruch zgodnie z dynamiką newtonowską.
ciśnienie dynamiczne, ciśnienie kinetyczne,
ciśnienie związane z przepływem płynu;
izolator dynamiczny, tłumik dynamiczny,
element (lub zespół elementów) przeciwdziałający przenoszeniu obciążeń dynamicznych między układami ciał o dużej bezwładności;
fizjol. pojęcie wprowadzone przez I. Pawłowa określające stan funkcjonalny układu nerwowego, w którym różne odruchy warunkowe wytworzone na różne bodźce występują nawet wtedy, gdy zostanie zmieniona pierwotna kolejność podawania tych bodźców;
tomografia komputerowa umożliwiająca uzyskiwanie obrazów dynamicznych przekroju narządu (uwzględniająca jego zmienność podczas czynności ruchowych).
med. zbieranie informacji o czynnościach narządów ciała w postaci obrazów uzyskanych różnymi metodami (np. rentgenowskimi, ultrasonograficznymi) i ich graficzna rejestracja.
dział meteorologii zajmujący się badaniem ruchów powietrza oraz związanych z nimi przemian energii w atmosferze ziemskiej.
jeden z gł. nurtów psychologii XX w., wywodzący się z psychoanalizy;
czujnik, sensor:
dynamiczne i kinematyczne równania ruchu obrotowego bryły sztywnej wokół jej środka masy lub punktu nieruchomego;
empiryczne rozkłady 1 lub 2 i więcej zmiennych, będące zestawieniami uporządkowanych liczbowych lub znakowych informacji, przedstawianymi zazwyczaj w postaci tabelarycznej.
system
[gr.],
zespół wzajemnie sprzężonych elementów, spełniający określoną funkcję i traktowany jako wyodrębniony z otoczenia w określonym celu (opisowym, badawczym, do innego zastosowania — np. systemem jest proces technologiczny).
techn. zjawisko powstawania siły hamującej ruch przemieszczających się względem siebie 2 ciał stałych stykających się wzdłuż pewnej powierzchni.
drgania elementów sprężystych maszyn, zespołów maszyn. i maszyn jako całości;
w mechanice statyst. właściwość układów dynamicznych polegająca na równości średnich czasowych funkcji (zależnych od różnych wielkości fiz.), czyli obliczanych wzdłuż trajektorii fazowych układu (P oznacza punkt przestrzeni fazowej, f — dowolną gładką funkcję, t — czas, τ — interwał czasowy, po którym uśredniamy), i średnich obliczanych po odpowiednim zespole statyst. (mechanika statystyczna).
optymalizacja
[łac. optimus ‘najlepszy’],
wyznaczenie najlepszego rozwiązania jakiegoś zadania (np. techn., ekon., społ.) ze względu na przyjęte kryterium (wskaźnik specyficznie rozumianej jakości, np. koszt, zysk, niezawodność, dokładność, czas realizacji zadania), przy uwzględnieniu istniejących ograniczeń;
mat. termin teorii układów dynamicznych, spotykany także w zagadnieniach wywodzących się z teorii równań różniczkowych zwyczajnych, mechaniki, geometrii różniczkowej i in.
ekon. część analizy ekonomicznej, której przedmiotem jest gospodarka finansowa przedsiębiorstwa, czyli pozyskiwanie funduszy pieniężnych z różnych źródeł oraz ich wykorzystywanie w różnych obszarach działalności.
filtr
[łac.],
urządzenie do oddzielania cząstek od cieczy lub gazów przez filtrację;

Słownik języka polskiego PWN

dynamiczny
1. «ruchliwy, prężny, żywiołowy»
2. «powstający, poruszany lub występujący wskutek działania sił»
3. «związany z natężeniem siły dźwięków»

• dynamicznie • dynamiczność
akcent dynamiczny, przyciskowy, ekspiracyjny, ekspiratoryjny, ekspiratoryczny «wyróżnienie sylaby lub zdania przez nasilenie głosu»
dynamiczna teoria ciepła «teoria tłumacząca objawy ciepła ruchem najdrobniejszych ciał – cząsteczek materii»
geologia dynamiczna «dział geologii podstawowej badający procesy geologiczne zachodzące w skorupie ziemskiej i na jej powierzchni»
stereotyp dynamiczny «występowanie odruchów warunkowych w określonej, wyuczonej i utrwalonej kolejności, nawet gdy nieoczekiwanie zmienia się zwykła kolejność bodźców»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia