dynamiczne

Encyklopedia PWN

Klamka Jerzy, ur. 31 V 1944, Libiąż k. Chrzanowa,
inżynier automatyk;
ekon. badanie i ocena w różnych układach strukturalnych kosztów przedsiębiorstwa w celu określenia efektywności planowanych przedsięwzięć gospodarczych, tworzenia podstaw podejmowania decyzji w działalności bieżącej oraz kontroli i oceny rezultatów osiągniętych w przeszłości;
stochastyczne równanie opisujące ruch cząstki w polu zewn. potencjału z dodanym członem szumu (tzn. z dodatkową niezwykle szybko fluktuującą siłą reprezentującą oddziaływanie środowiska na cząstkę);
właściwość płynów (cieczy, gazów) polegająca na powstawaniu w nich naprężeń stycznych, zależnych od prędkości odkształcenia elementu płynu;
dział mechaniki techn. zajmujący się analizą pracy konstrukcji budowlanych; posługuje się idealizowanym modelem — schematem statycznym, który odzwierciedla: układ elementów, sposoby ich połączenia ze sobą i podłożem oraz działające obciążenia.
mat. własność niektórych układów dynamicznych (X, T) odpowiadająca równomiernemu rozprowadzaniu (wymieszaniu) zawartości każdego typowego podzbioru przestrzeni X w całej objętości tej przestrzeni przy wielokrotnym powtarzaniu przekształcenia T. Terminem „mieszanie” nazywa się także sam układ dynamiczny mający własność m. lub działające w nim przekształcenie T. M. jest własnością silniejszą od ergodyczności, która wyraża jedynie nieistnienie istotnie mniejszego podukładu zawartego w (X, T). Intuicyjnemu pojmowaniu równomiernego rozprowadzania odpowiada następująca mat. definicja: jeśli T: X → X jest mierzalnym przekształceniem przestrzeni X w siebie, zachowującym miarę probabilistyczną P (tzn. P(T–1(A)) = P(A) dla każdego mierzalnego podzbioru A zawartego w X), to układ (X, T) ma własność m., gdy dla wszystkich mierzalnych podzbiorów A, B (tj. tych, których prawdopodobieństwa da się określić) zachodzi równość .
mikrotubule
[gr.],
biol. podstawowy składnik cytoszkieletu komórek eukariotycznych w postaci silnie wydłużonych rurek o średnicy 24 nm.
psychol. pojęcie definiowane niejednolicie, najczęściej rozumiane bądź jako zbiór względnie stałych dla danej jednostki właściwości (cech) psychicznych, warunkujących stałość jej zachowania się i postaw, bądź jako zespół warunków wewn., wyznaczający organizację zachowania się człowieka, jego psychiczną tożsamość, kierunki i sposoby przystosowania się do otoczenia i jego przekształcania;
przewidywanie stanu atmosfery i związanych z nim zjawisk meteorologicznych dotyczących określonego obszaru i przedziału czasu.
stabilność
[łac.],
autom., mech. jedna z podstawowych właściwości układów dynamicznych, polegająca na tym, że układ samoistnie powraca w dowolnie dobrane otoczenie swojego stanu równowagi lub w dowolnie dobrane otoczenie ustalonych warunków pracy układu (np. drgań ustalonych), z którego, lub których, został wytrącony odpowiednio małym (w stosunku do przyjętego bliskiego otoczenia) i przemijającym zaburzeniem.
mat. termin występujący w różnorodnych znaczeniach w wielu dziedzinach matematyki, m.in. w równaniach różniczkowych, układach dynamicznych, procesach stochastycznych, teorii gier.
dział chemii, nauka o budowie przestrzennej cząsteczek związków chemicznych i przestrzennym przebiegu reakcji chem.;
geol. sformułowana w latach 60. XX w. i obecnie niemal powszechnie akceptowana teoria wyjaśniająca — w ramach spójnej koncepcji, zakładającej ruch płyt litosfery — rozrost dna oceanicznego, dryf kontynentów, rozwój wielkich struktur tektonicznych oraz przejawy wulkanizmu i sejsmiczności Ziemi.
Aalto Alvar Hugo Wymowa, ur. 3 II 1898, Kuortane, zm. 11 V 1976, Helsinki,
fiński architekt i urbanista.
akcent
[łac. accentus ‘przyśpiew’],
muz. wyróżnienie dźwięku lub współbrzmienia w przebiegu muz., gł. przez głośniejsze wykonanie (akcent dynamiczny, w notacji muz. zaznaczany np. sf, sfz, >), nadanie mu większej wartości rytmicznej, wydłużenie go (akcent rytmiczny) lub przez umieszczenie w wyższym rejestrze (akcent meliczny)
Alembert
[alãbẹ:r]
Jean Le Rond d’ Wymowa, ur. 16 XI 1717, Paryż, zm. 29 X 1783, tamże,
francuski filozof, matematyk i fizyk.
anemometr
[gr. ánemos ‘wiatr’, metréō ‘mierzę’],
przyrząd do pomiaru prędkości (niekiedy również kierunku) przepływu płynów.
ATM, ang. Asynchronous Transfer Mode, multipleksacja asynchroniczna, multipleksacja etykietowana,
telekom. rodzaj multipleksacji czasowej stosowanej w cyfrowych systemach transmisyjnych;
Bernini Giovanni Lorenzo (Gianlorenzo), ur. 7 XII 1598, Neapol, zm. 28 XI 1680, Rzym,
włoski rzeźbiarz, architekt, projektant dekoracji teatralnych i okolicznościowych, malarz.

Słownik języka polskiego PWN

dynamiczny
1. «ruchliwy, prężny, żywiołowy»
2. «powstający, poruszany lub występujący wskutek działania sił»
3. «związany z natężeniem siły dźwięków»

• dynamicznie • dynamiczność
akcent dynamiczny, przyciskowy, ekspiracyjny, ekspiratoryjny, ekspiratoryczny «wyróżnienie sylaby lub zdania przez nasilenie głosu»
dynamiczna teoria ciepła «teoria tłumacząca objawy ciepła ruchem najdrobniejszych ciał – cząsteczek materii»
geologia dynamiczna «dział geologii podstawowej badający procesy geologiczne zachodzące w skorupie ziemskiej i na jej powierzchni»
stereotyp dynamiczny «występowanie odruchów warunkowych w określonej, wyuczonej i utrwalonej kolejności, nawet gdy nieoczekiwanie zmienia się zwykła kolejność bodźców»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia