bezprzewodową

Encyklopedia PWN

dział telekomunikacji związany z przesyłaniem wiadomości na odległość przy użyciu fal elektromagnetycznych, gł. fal radiowych;
radiotelefonia
[łac.-gr.],
rodzaj telefonii, w której do przesyłania sygnałów fonicznych (mowy) wykorzystuje się fale radiowe;
elektroniczne środki ochrony osób i mienia przeznaczone do wykrywania i sygnalizowania warunków wskazujących na istnienie niebezpieczeństwa.
telefonia
[gr.],
dział telekomunikacji porozumiewawczej zajmujący się przekazywaniem dźwięków mowy (z wystarczającą zrozumiałością) pomiędzy co najmniej 2 abonentami sieci telefonicznej, za pośrednictwem urządzeń telekomunik.;
telewizja, historia,
telewizja
[gr. tḗle ‘daleko’, łac. visio ‘widzenie’],
dział telekomunikacji zajmujący się przetwarzaniem obrazów scen ruchomych (z natury lub uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnet.) na sygnały elektr., tzw. sygnały wizyjne, ich przesyłaniem łączami telekomunik. oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru;
WiFi, ang. Wireless Fidelity,
inform. rodzina protokołów komunikacyjnych bezprzewodowej transmisji danych (warstwy 1. i 2.), zgodnych ze standardami serii IEEE 802.11;
Braun Karl Ferdinand Wymowa, ur. 6 VI 1850, Fulda, zm. 20 IV 1918, Nowy Jork,
fizyk niemiecki;
Bredow
[bṛ:do:]
Hans Wymowa, ur. 26 XI 1879, Sławno (niem. Schlawe), zm. 9 I 1959, Wiesbaden,
niem. organizator radiofonii; twórca modelu publicznej radiotelewizji RFN;
zool. pojedyncze komórki (gruczoły jednokomórkowe) lub wielokomórkowe narządy (gruczoły wielokomórkowe) produkujące wydzieliny (sekrety) o określonej funkcji biologicznej.
Hertz
[hrc]
Heinrich Rudolf Wymowa, ur. 22 II 1857, Hamburg, zm. 1 I 1894, Bonn,
fizyk niemiecki.
induktofonia, rozgłaszanie indukcyjne,
radiotechn. system rozgłaszania bezprzewodowego, w którym do przesyłania dźwięku (mowy, muzyki) z jednego punktu nadawczego do wielu punktów odbiorczych wykorzystuje się sprzężenie indukcyjne między nadajnikiem radiofonicznym a odbiornikami;
Międzynarodowa Naukowa Unia Radiowa, fr. Union Radio-scientifique Internationale (URSI), ang. International Union of Radio Science,
organizacja zał. 1913 w Brukseli pod nazwą Międzynar. Komisja Nauk. Telegrafii Bezprzewodowej, 1919 przekształcona w Międzynar. Nauk. Unię Radiotelegrafii, obecna nazwa od 1928; inicjuje i koordynuje w skali międzynar. prace nauk. w dziedzinach związanych z radiokomunikacją (m.in.: w dziedzinie radiotechniki, elektroniki, metrologii elektr.);
Nokia, Nokia Oyj,
wielki, fiński koncern telekomunikacyjny;
telekom. projekt radiowej nadawczo-odbiorczej stacji telekomunik., przewidzianej do umieszczenia w stratosferze (w balonie lub w samolocie, na wys. 16–22 km) i przeznaczonej do retransmisji sygnałów radiowych przesyłanych między naziemnymi stacjami radiowymi;
radio
[łac. radius ‘promień’],
środek masowego komunikowania, służący do rozpowszechniania audycji słownych i muzycznych o zróżnicowanym charakterze (m.in.: informacyjnych, rozrywkowych, kulturalnych, literackich, teatru radiowego, oświatowych, edukacyjnych, sportowych), adresowanych do szerokiego audytorium.
regulacja
[łac.],
ekon. instrument polityki gospodarczej rządu i/lub władz lokalnych, stosowany w celu wymuszenia na prywatnych firmach pożądanych zachowań rynkowych lub kontroli tych zachowań.
inform. zestaw sprzętu i oprogramowania pozwalający przekazywać informacje między komputerami (zwanymi węzłami sieci komputerowej).
urządzenie radiokomunik. nadawczo-odbiorcze, stanowiące wyposażenie abonenta systemu telefonii komórkowej;
urządzenie stanowiące zakończenie łącza telefonicznego.

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

bezprzewodowy «niewymagający przewodów»
• bezprzewodowo
radiofonia bezprzewodowa «radiofonia realizowana za pośrednictwem fal radiowych emitowanych z radiostacji»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia