Organy

Encyklopedia PWN

akt organu państwa zawierający ogólne reguły postępowania (normy prawne),
nauka o budowie wewnętrznej organizmu roślinnego badająca położenie i stosunek wzajemny komórek, tkanek i organów roślinnych;
centralizacja
[łac.],
prawo pojęcie z zakresu administracji współczesnego państwa dotyczące układu stosunków między organami poszczególnych stopni (organy nadrzędne i organy podległe);
w Polsce naczelny organ kontroli państwowej, podległy sejmowi, nawiązujący do zachodnich wzorów izby obrachunkowej.
czynności organów śledczych (policji, prokuratora) mające na celu uzyskanie informacji o przestępstwach i przestępcach oraz ujęcie sprawców, prowadzone w pierwszym stadium procesu karnego w postępowaniu przygotowawczym;
wieloznaczny termin odnoszący się do: 1) struktury organizacyjnej społeczeństwa, porządkującej za pomocą aparatu administracyjnego działania jednostek i grup na podstawie norm przez siebie ustalanych; 2) organizacji grupy społecznej zajmującej pewne terytorium z władzą suwerenną na czele, związku politycznego, w którym władza prawomocna korzysta ze „środków panowania nad ludźmi” (M. Weber), lub „korporacji terytorialnej wyposażonej w bezpośrednią, samorodną władzę zwierzchniczą” oraz osobowość prawną (G. Jellinek). W obu ujęciach, podobnie jak w tym, w którym eksponuje się „gwarancyjny” charakter państwa, jako 3) struktury powołanej do ochrony uprawnień jednostek, odróżnia się państwo od społeczeństwa; inne znaczenie mają określenia państwa jako 4) „aktualizacji idei etycznej” (G.W.F. Hegel) lub 5) porządku prawnego, będącego strukturą normatywną, której organami są zarówno instytucje władcze, jak i obywatele (H. Kelsen).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia