Genom eukariontów

Encyklopedia PWN

genom
[gr.],
kompletny zestaw informacji genetycznej danego organizmu;
eukarionty, organizmy eukariotyczne, organizmy jądrowe, jądrowce, karionty, karioty, Eukaryota, Eucaryota, Eucarya, Karyota, Caryota,
organizmy zbudowane z komórek o wyższym stopniu organizacji;
gen
[gr. génos ‘ród’, ‘pochodzenie’, ‘gatunek’],
fragment DNA (lub u niektórych wirusów RNA) kodujący określone białko lub RNA.
zespół procesów odpowiedzialnych za przekształcanie informacji genetycznej zawartej w genie w funkcjonalne białko lub RNA.
geny podzielone, geny nieciągłe,
geny, w których sekwencja kodująca (egzony) sekwencję aminokwasową białka jest poprzedzielana odcinkami niekodującymi (introny);
geny decydujące o prawidłowym zróżnicowaniu poszczególnych segmentów ciała u wyżej uorganizowanych eukariontów;
regulacja genetyczna, regulacja ekspresji genów,
regulacja ekspresji genów;
genet. najczęściej koliste, cząsteczki DNA plazmidów i wirusów, mające zdolności do wnikania i autonomicznej replikacji w danym typie komórki; zapewniają ochronę i powielenie wprowadzonych metodami inżynierii genetycznej fragmentów obcego DNA (klonowanie), a także — w wielu przypadkach — wydajną ekspresję zawartych w nim genów, pochodzących z różnych organizmów w komórce biorcy (gospodarza).
pseudogeny
[gr.],
niefunkcjonalne sekwencje DNA (deoksyrybonukleinowy kwas) podobne do sekwencji aktywnych genów, występujące w genomach eukariontów;
dziedziczenie pozachromosomowe, dziedziczenie cytoplazmatyczne, dziedziczenie pozajądrowe, dziedziczenie matczyne,
dziedziczenie informacji genetycznej znajdującej się poza chromosomami;
genet. rodzina sekwencji o dł. ok. 180 nukleotydów występująca w obrębie wielu genów wyżej uorganizowanych eukariontów;
genet. odcinki genów, które zostają usunięte w wyniku składania RNA zanim uzyska on pełną funkcjonalność;
onkogeny
[gr.],
genet. zmutowane wersje genów stymulujących normalny wzrost komórki (protoonkogeny), powodujące transformację nowotworową;
dział genetyki badający związek między mikroskopowym obrazem materiału genetycznego komórki (chromosomy) a dziedziczeniem;
genet. białka regulujące aktywność genów na etapie inicjacji transkrypcji;
indukcja
[łac.],
genet. podstawowy dla prokariontów i jednokomórkowych eukariontów mechanizm regulacji genetycznej na poziomie ekspresji genów;
mRNA, ang. messenger RNA, informacyjny kwas rybonukleinowy (iRNA), matrycowy kwas rybonukleinowy,
jeden z rodzajów kwasów rybonukleinowych;
genet. białko regulacyjne wiążące się z określoną sekwencją DNA położoną na promotorze lub w jego pobliżu i hamujące proces transkrypcji genów;
genet. sekwencja w DNA zwiększająca transkrypcję, położona w pewnej odległości od genu, którego ekspresję reguluje;
sensowna nić, nić kodująca,
jedna z nici DNA, której sekwencja nukleotydowa jest identyczna z sekwencją pierwotnego produktu transkrypcji danego genu (wyjąwszy zamianę tyminy na uracyl w RNA);
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia