terra sigillata
 
Encyklopedia PWN
terra sigillata
[łac., ‘glina wyciskana’],
rzymska ceramika stołowa;
naczynia zwykle pokrywane czerwoną polewą, zdobione bogatą reliefową dekoracją (przeważnie o motywach figuralnych i roślinnych) uzyskiwana z formy lub przez odciskanie wzorów sztancą; początkowo (I w. p.n.e.) wytwarzana w warsztatach Italii i południowej Galii, później, do 2. połowy III w., na masową skalę w warsztatach prowincjonalnych, zwłaszcza nad Renem (Rheinzabern); ograniczony zestaw form i elementów ornamentalnych pozwolił na sformalizowanie opisu, określenie wytwórcy i precyzyjne datowanie; liczne znaleziska terra sigillata znane z obszarów Barbaricum, w tym z rejonu środkowej Polski, gdzie stanowi wyznacznik chronologii absolutnej.
Ilustracje
Terra sigillata, naczynie z cmentarzyska w Wieklicach (woj. warmińsko-mazurskie), kultura wielbarskafot. M. Dąbski, M. Kowalewski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia