płuczka wiertnicza
 
Encyklopedia PWN
płuczka wiertnicza,
górn. płyn krążący w otworze wiertniczym oraz w urządzeniach napowierzchniowych, używany podczas wiercenia otworów w skorupie ziemskiej;
służy gł. do wynoszenia rozdrobnionej skały z dna otworu wiertniczego na powierzchnię, a także do wywierania ciśnienia na ściany otworu zabezpieczającego ściany przed osypywaniem i zagniataniem, oraz do chłodzenia i smarowania narzędzia wiercącego; p.w. mogą być olejowe, iłowe, pianowe i in.
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia