ogniwo paliwowe
 
Encyklopedia PWN
ogniwo paliwowe,
ogniwo galwaniczne stanowiące chemiczne źródło prądu elektrycznego, powstającego bezpośrednio podczas elektrochemicznego spalania (utleniania) paliwa (np. wodoru, węglowodorów, alkoholi, tlenku węgla), doprowadzanego w sposób ciągły do elektrody ujemnej, w tlenie (lub powietrzu) doprowadzanym też w sposób ciągły do elektrody dodatniej.
Ogniwa paliwowe odznaczają się dużą sprawnością, dochodzącą do 60–70% (bardzo ekonomiczne wyzyskanie paliwa). Najczęściej używane ogniwo paliwowe wodorowo-tlenowe może pracować w stężonym roztworze wodorotlenku potasu jako elektrolicie, z porowatymi elektrodami (z węgla pokrytego katalizatorem lub z niklu), w temperaturze 70–140°C i podwyższonym ciśnieniu gazów; na anodzie zachodzi utlenianie wodoru 2H2 + 4OH → 4H2O + 4e, a na katodzie redukcja tlenu O2 + 2H2O + 4e → 4OH, czyli sumarycznie jest tworzona woda: 2H2 + O2 → 2H2O; SEM wynosi ok. 1 V. W elektrowniach o mocy 1–10 MW stosuje się jako elektrolit roztwór kwasu fosforowego, w prototypowych elektrowniach o wysokiej mocy — także stopione węglany o temperaturze ok. 700°C. W przemyśle motoryzacyjnym duże nadzieje wiąże się z zastosowaniem ogniwa paliwowego do napędu pojazdów elektrycznych (ale także do budowy generatorów stacjonarnych).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia