neminem captivabimus nisi iure victum
 
Encyklopedia PWN
neminem captivabimus nisi iure victum
[łac., ‘nikogo nie uwięzimy, chyba że prawnie zostanie zasądzony’],
zasada nietykalności osobistej osiadłej szlachty;
zagwarantowana przez Władysława II Jagiełłę przywilejami: brzeskim 1425, jedlnieńskim 1430 i krakowskim 1433, zabraniającymi uwięzienia i karania szlachcica osiadłego bez wyroku sądowego (chyba że został schwytany w chwili kradzieży lub publicznej zbrodni albo nie chciał złożyć odpowiedniej kaucji); ustawa o miastach z 1791 rozszerzyła ten przywilej na mieszczan posesjonatów w miastach królewskich.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia