dendrochronologia
 
Encyklopedia PWN
dendrochronologia
[gr. déndron ‘drzewo’, chrónos ‘czas’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka wyodrębniona z dendrologii, zajmująca się datowaniem obiektów, znalezisk archeol. i zjawisk przyr. na podstawie rocznych przyrostów drzew (słojów);
na podstawie wycinków drewna żyjących drzew, starych budowli i obiektów archeol. wykonano skale dendrochronologiczne służące do precyzyjnego datowania próbek drewna (dokładniejszego niż za pomocą radioaktywnego węgla 14C); najdłuższe skale liczą — eur. 7272 lata (dęby z Islandii), amer. — ok. 10 tys. lat (sosna oścista z USA); metody dendrochronologii zaczęto stosować po II wojnie świat.; obecnie znajdują zastosowanie w dendroklimatologii, leśnictwie, ekologii, kryminalistyce, archeologii, etnografii i in.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia