ars antiqua
 
Encyklopedia PWN
ars antiqua
[łac.],
okres w dziejach europejskiej muzyki średniowiecza, obejmujący lata 1160–1320, związany z działalnością kompozytorów paryskiej szkoły Notre Dame (Leoninus, Perotinus) i późniejszych teoretyków muzyki (Franco z Kolonii, Petrus de Cruce);
przeciwstawiany późniejszej ars nova, charakteryzował się rozwojem organum, średniowiecznego motetu, notacji modalnej, także twórczości świeckiej (trubadurzy i truwerzy).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia