ałuny
 
Encyklopedia PWN
ałuny
[łac.],
związki nieorg., uwodnione podwójne siarczany(VI) metali jednowartościowych MI i trójwartościowych MIII, o wzorze ogólnym MI2SO4 · MIII2(SO4)3 · 24H2O, gdzie MI — sód, potas, rubid, cez, tal, także grupa amonowa; MIII — gł. glin, chrom, żelazo, kobalt, gal, ind, tytan, wanad, mangan)
krystalizują w układzie regularnym, są izomorficzne, rozpuszczalne w wodzie, mogą tworzyć roztwory stałe. Ałun glinowo-potasowy K2SO4 · Al2(SO4)3 · 24H2O, zw. ałunem, był znany już w staroż. Egipcie; występuje w przyrodzie — ałun rodzimy; stosowany m.in. jako zaprawa w farbiarstwie włók., do garbowania skór, do tamowania krwawień, jako odtrutka w zatruciach związkami ołowiu oraz garbnik emulsji fotograficznych.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia