ind
 
Encyklopedia PWN
ind, In, indium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 49;
Symbol: In
Nazwa łacińska: Indium
Liczba atomowa: 49
Pierwiastek promieniotwórczy: nie
Grupa układu okresowego pierwiastków: 13 — borowce
Odkrycie: 1863
Odkrywca: Reich Ferdinand, Richter Theodor
względna masa atomowa 114,818(3); należy do grupy borowców; srebrzystobiały, miękki, kowalny, ciągliwy metal; temperatura topnienia 156,6°C, temperatura wrzenia 2080°C, gęstość 7,31 g/cm3; odporny na działanie powietrza; stopnie utlenienia: gł. III oraz I i II; do związków i. należą m.in.: tlenek In2O3 (nierozpuszczalny w wodzie, łatwo ulegający redukcji do metalicznego i.), wodorotlenek In(OH)3 (amfoteryczny), siarczek In2S3, chlorek InCl3 (higroskopijny, lotny), siarczan, krystalizujący w postaci hydratu In2(SO4)3 · 9H2O, wodorek InH3; w przyrodzie ind towarzyszy siarczkowym minerałom cynku, ołowiu, miedzi i cyny, stanowi niewielkie domieszki w sfalerycie, galenie, chalkopirycie — otrzymuje się go z pyłów powstających podczas ich pirometalurgicznej przeróbki; stosowany gł. jako składnik stopów specjalnych, m.in. łożyskowych, niskotopliwych, do wytwarzania antykorozyjnych powłok ochronnych na metalach, luster odpornych na działanie czynników atmosferycznych; związki ind — arsenek InAs, fosforek InP, antymonek InSb, są stosowane do produkcji materiałów i urządzeń mikrofalowych, opto- i mikroelektronicznych (m.in. fotodetektory, ogniwa fotoelektryczne, lasery półprzewodnikowe, przetworniki elektroakustyczne). Ind odkryli 1863 F. Reich i T. Richter.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia