Konstytucja kwietniowa
 
Encyklopedia
Konstytucja kwietniowa,
Ustawa konstytucyjna 23 IV 1935, uchwalona pod koniec życia J. Piłsudskiego, ustanawiała w Polsce system prezydencki z tendencjami autorytarnymi;
wprowadzona w życie z naruszeniem postanowień Konstytucji marcowej z 1921 i regulaminu obrad; przyjmując koncepcję państwa jako wspólnego dobra wszystkich obywateli, jednocześnie wzmocniła i wyodrębniła władzę prezydenta; ograniczyła zakres działania sejmu i senatu, zmniejszyła ich skład liczbowy; prezydent powoływał rząd (odpowiedzialny przed sejmem), miał prawo rozwiązywania sejmu i senatu, powoływał 1/3 składu senatu, mianował Naczelnego Wodza i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, mógł wydawać dekrety, w stosunku do ustaw miał prawo weta zawieszającego; do jego uprawnień osobistych należało wskazywanie jednego z kandydatów na prezydenta oraz wyznaczanie na czas wojny następcy, co miało zapewnić ciągłość władzy najwyższej; od 1939 Konstytucja kwietniowa pozostawała podstawą działania rządu RP na emigracji; 1944 władze komunist. ogłosiły w manifeście PKWN jej nieważność.
Ilustracje
Konstytucja kwietniowa, składanie podpisu przez prezydent Ignacego Mościckiego, 1935fot. Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia