Gwardia Ludowa
 
Encyklopedia PWN
Gł. deklarowanym celem GL było wywołanie powstania zbrojnego (mobilizowanie społeczeństwa do masowej, czynnej walki przeciwko Niemcom), powiązanego z działaniami wojennymi Armii Czerwonej. Funkcję Dowództwa GL pełnił Sekretariat (Trójka Kierownicza) KC PPR, który kierował działalnością bojową przez jednego z jej członków (m.in. 1942 — B. Mołojec „Edward”); organem wykonawczym dowództwa był Sztab Gł.; szefami sztabu byli: M. Spychalski („Marek”), F. Jóźwiak („Witold”). GL tworzono na podstawie organizacji lokalnych PPR — każdy czł. partii był gwardzistą. W 1942 zorganizowano obwody: I — warsz. (jego okręgi podlegały bezpośrednio Sztabowi GL), II — lubel., III — radom. (od 1943 radom.-kiel.), IV — krak.; V — łódz., VI — śląski oraz lwow. (do 1943, następnie podporządkowany sowieckiemu ruchowi partyzanckiemu). W poł. 1942 GL liczyła ok. 3 tys. czł., jesienią 1943 ok. 6–7 tys.; prowadziła: sabotaż gosp. i dywersję, zwłaszcza kol. (stanowiła pomoc dla Armii Czerwonej), zdobywała broń i środki finansowe, przeprowadzała akcje odwetowe (X 1942 i VII 1943 w kawiarni warsz. Café Club), od V 1942 organizowała oddziały partyzanckie (jesienią 1943 liczyły one ok. 1,5 tys. osób, w tym żołnierze Armii Czerwonej, uciekinierzy z niem. obozów jenieckich). Organ prasowy: „Gwardzista”; I 1944 GL przemianowano na Armię Ludową.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia