temperatury krytycznej

Encyklopedia PWN

krytyczna temperatura mieszalności, krytyczna temperatura rozpuszczania,
temperatura zaniku granicy faz w układzie 2 cieczy o ograniczonej mieszalności (rozpuszczalności);
temperatura układu fizycznego jednoskładnikowego w stanie krytycznym, tj. w stanie, w którym właściwości współistniejących w równowadze faz — pary i cieczy — danej substancji stają się identyczne;
szereg anomalnych zjawisk fiz. związanych z ciągłymi przejściami fazowymi, tj. przejściami fazowymi II rodzaju (przemiana fazowa), ujawniających się w pobliżu punktu kryt. (stan krytyczny);
fiz. stan układu dwufazowego (jedno lub wieloskładnikowego), w którym właściwości fizyczne obu faz (będących w równowadze termodynamicznej) stają się identyczne;
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii — pośredni między stanem gazowym i stałym.
Kamerlingh-Onnes
[kạ:mərlıŋk ọnəs]
Heike, ur. 21 IX 1853, Groningen, zm. 21 II 1926, Lejda,
fizyk holenderski.
właściwość niektórych ciał stałych zwanych nadprzewodnikami, polegająca m.in. na zaniku oporu elektrycznego po oziębieniu ich do temperatury T, niższej od temperatury krytycznej Tc.
układ wszystkich obiektów astronomicznych, materii rozproszonej i pól fizycznych wraz z czasoprzestrzenią, którą wypełniają.
gaz
[gr.],
jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii (oprócz cieczy i ciał stałych).
Gay-Lussac
[ge lüsạk]
Louis Joseph Wymowa, ur. 6 XII 1778, Saint-Léonard-de-Noblat, zm. 9 V 1850, Paryż,
francuski fizyk i chemik.
fiz. substancja w fazie gazowej, w temperaturze niższej od temperatury krytycznej (stan krytyczny);
fiz. przemiana fazowa pierwszego rodzaju (przemiana fazowa) polegająca na przechodzeniu substancji ze stanu gazowego w ciekły (zwana często kondensacją);
obiekty astronomiczne — kule gazowe o masach porównywalnych z masą Słońca, świecące przez znaczną część życia wskutek zachodzących w nich reakcji termojądrowych.
zjawisko występujące w metalach niemagnet. (tj. takich, których jony nie mają wypadkowego momentu magnet. związanego ze spinem), zawierających domieszkę atomów magnet., powodowane oddziaływaniem pomiędzy momentem magnet. jonu domieszki i spinowymi momentami wielu elektronów przewodnictwa w metalu;
energia potrzebna do utworzenia (w procesie izotermicznym) jednostkowego pola powierzchni rozdziału 2 faz (np. cieczy i jej pary nasyconej);
mieszanina gazów, które tworzą atmosferę ziemską;
Smoluchowski Marian, ur. 28 V 1872, Vorderbrühl k. Wiednia, zm. 5 IX 1917, Kraków,
polski fizyk, jeden z najwybitniejszych uczonych w historii nauki polskiej.
termin wprowadzony 1968 przez I. Prigogine’a na określenie spontanicznego porządkowania się układów termodynamicznych dalekich od stanu równowagi, w celu odróżnienia od struktur występujących w równowadze termodynamicznej, np. kryształów.
facja
[łac. facies ‘postać’, ‘oblicze’],
geol. pierwotnie termin obejmujący tylko zespół cech litologicznych skał i zawartych w nich skamieniałości, odróżniający skały (i osady) powstałe w tym samym czasie, ale w różnych środowiskach sedymentacji (Amanz Gressly 1838).
prawa ściśle spełniane przez gaz doskonały i, w przybliżeniu, przez gazy rzeczywiste (gaz), gdy wartości ich ciśnienia i temperatury różnią się znacznie od wartości krytycznych

Słownik języka polskiego PWN

temperatura krytyczna «charakterystyczna dla każdej substancji temperatura, powyżej której danej substancji nie można skroplić»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia