satelitarną

Encyklopedia PWN

telekom. obrazy obiektów (powierzchni Ziemi, obiektów atmosferycznych, np. chmur), otrzymywane za pomocą aparatów (kamer) fotograficznych (fotografia lotnicza) oraz skanerów mono- i wielospektralnych (skaner), zainstalowanych na sztucznych satelitach krążących po orbitach przebiegających na wysokości 200–900 km i po orbicie geostacjonarnej na wysokości 35 786 km nad powierzchnią globu ziemskiego.
radiowe urządzenie nadawczo-odbiorcze (radiostacja), umieszczone na powierzchni Ziemi (lub w atmosferze ziemskiej), stanowiące część systemu radiokomunikacji;
satelitarny DNA, repetytywny DNA,
część kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) różniąca się od pozostałego DNA gęstością oraz udziałem procentowym par zasad azotowych (inny stosunek par GC i AT);
satelitarny system monitorowania pojazdów, ang. Global Positioning System,
urządzenie elektroniczne zainstalowane w pojeździe osobowym lub ciężarowym, umożliwiające zdalne śledzenie miejsca postoju lub jazdy z dokładnością do 10 m, a także monitorowanie pracy silnika (szybkość jazdy, zużycie paliwa, temperatura płynu chłodniczego).
zespół satelitarnych stacji naziemnych w Psarach-Kątach (k. Kielc), świadczący usługi łączności satelitarnej odbiorcom krajowym i zagranicznym (radiokomunikacja);
jedna z metod geodezji satelitarnej, stosowana do wyznaczania geoidy i parametrów pola grawitacyjnego Ziemi na obszarze mórz i oceanów oraz do badania pływów oceanicznych, prądów mor., falowania oceanów i mórz, a także do badania zmian grubości pokrywy lodowej obszarów okołobiegunowych.
pakiet informacji zawarty w sygnale satelitarnym, odbierany przez naziemny odbiornik GPS.
antena przeznaczona do odbioru programów telew. i radiowych, retransmitowanych przez satelity znajdujące się na orbitach geostacjonarnych.
łącze telekomunik. wykorzystujące satelity telekomunik. w procesie przesyłania sygnałów (telef., telew., radiofonicznych) oraz danych.
dział meteorologii obejmujący metody obserwacji zjawisk atmosf. i przeprowadzania pomiarów meteorol., wykorzystujące sztuczne satelity Ziemi.
rodzaj radionawigacji wykorzystujący fale radiowe ze sztucznych satelitów Ziemi do określania pozycji obiektu (statku wodnego, samolotu, pojazdu);
dziedzina teledetekcji obejmująca pomiary przeprowadzane przy użyciu urządzeń (gł. kamer fot., radiometrów, skanerów, radiolokatorów, grawimetrów, magnetometrów) umieszczanych w sztucznych satelitach.
dziedzina telekomunikacji, w której łączność jest realizowana na zasadzie retransmisji przez satelity telekomunik. sygnałów (przenoszonych przez fale radiowe) nadawanych przez stacje naziemne.
telewizja, w której sygnały telew. wysyłane ze stacji naziemnych są przez urządzenia satelity telekomunik. retransmitowane w kierunku obsługiwanych przez niego obszarów Ziemi.
metoda triangulacji wykorzystująca sztuczne satelity (głównie GPS);
dział telekomunikacji związany z przesyłaniem wiadomości na odległość przy użyciu fal elektromagnetycznych, gł. fal radiowych;

Słownik języka polskiego PWN

satelita
1. «mniejsze ciało niebieskie krążące wokół większego»
2. «statek kosmiczny wyprowadzony na orbitę wokół jakiejś planety lub jej księżyca»
3. «miasto położone w pobliżu większego miasta»
4. «osoba, organizacja lub państwo pozostające w strefie czyichś wpływów»
5. zob. trabant w zn. 2.
6. «mniejsze koło przekładni obiegowej»

• satelicki, satelitarny, satelitowy
antena satelitarna «antena w kształcie czaszy umożliwiająca odbieranie programów telewizyjnych przekazywanych przez satelitę»
orbita satelitarna «droga, po której porusza się ciało niebieskie krążące wokół ciała centralnego»
system satelitarny «system telekomunikacyjny oparty na wykorzystaniu sztucznych satelitów»
telewizja satelitarna «telewizja wykorzystująca sztuczne telekomunikacyjne satelity Ziemi do przekazywania obrazów telewizyjnych»
triangulacja satelitarna «metoda wyznaczania współrzędnych punktów na Ziemi za pomocą obserwacji pozycyjnych sztucznego satelity»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia