rabinicznego

Encyklopedia PWN

judaizm
[łac. < gr. < hebr.],
mozaizm, wyznanie mojżeszowe,
religia Żydów; także zespół wierzeń, wartości etycznych i postaw wynikający z tradycji i obyczajów narodu żydowskiego.
Ejbeszic, Eibeschutz, Jonatan, ur. ok. 1690, Kraków lub Pinczów, zm. 18 IX 1764, Altona k. Hamburga,
mistyk żydowski;
nauka badająca język hebrajski i kulturę z nim związaną.
Izmael Ben Elizeusz, zw. także Jiszmael Ben Elisza, żył na przeł. I i II w.,
rabin, jeden z największych twórców i kodyfikatorów prawa żydowskiego halachy i komentatorów Tory
Jochanan Ben Zakaj, żył w I w. n.e.,
główna postać okresu rabinicznego po zburzeniu Jerozolimy;
Majmonides, Mosze Ben Majmon, Rambam, ur. 30 III 1135, Kordoba, zm. 13 XII 1204, Kair,
żydowski teolog i filozof.
Saadja Gaon, Saadja Ben Josef, ur. 882, zm. 942,
żyd. filozof i uczony;
Berlin Naftali Cewi Juda, ur. 1817, zm. 1893, Warszawa,
rabin; rektor jesziwy w Wołożynie, z której uczynił centrum nauki żydowskiej na terenie Rosji;
chasydyzm
[hebr. chasid ‘pobożny’],
nazwa 3 religijnych ruchów pietystycznych (pobożnościowych) w judaizmie, przeważnie o charakterze mistycznym.
Emden Jakub, ur. 4 VI 1697, Altona k. Hamburga, zm. 19 IV 1776, tamże,
żydowski teolog i pisarz rabiniczny;
faryzeusze
[hebr. peruszim ‘oddzieleni’],
żydowskie stronnictwo religijno-polityczne, istniejące od II w. p.n.e. do końca I w. n.e., przeciwnicy saduceuszy;
Ginzberg Louis, ur. 28 XI 1873, Kowno, zm. 11 XI 1953, Nowy Jork,
żyd. uczony, znawca Talmudu, literatury midraszowej;
w Starym Testamencie nazwa nadawana Żydom przez inne ludy, przede wszystkim Egipcjan i Filistynów;
obejmuje piśmiennictwo żydowskie w języku hebrajskim od II tysiąclecia p.n.e.
język północno-zachodnio-semicki, z grupy kananejskiej;
Ibn Ezra Abraham, ur. na przeł. 1089 i 1090, Tudela (Hiszpania), zm. 1164(?),
żydowski komentator bibl. i poeta z Hiszpanii;
Juda Liwa Ben Becalel, Juda Loew Ben Becalel, znany pod akronimem Maharal mi-Prag, ur. 1525, zm. 1609, Praga,
rabin, znawca i komentator Talmudu, matematyk i astronom.
część literatury rel. związanej z instytucjonalnym życiem rel., zawierająca zapis doktryny lub opis rytuałów (np. mszał); w węższym znaczeniu (pisma święte) — literatura uznana przez daną tradycję rel. za obdarzony duchową mocą autorytet ze względu na jej treść i pochodzenie: objawienie przez Boga, bogów, mityczną lub świętą postać założyciela, proroka.
Mojżesz, żył w 1. poł. XIII w. p.n.e.,
główny twórca i prawodawca judaizmu, prorok uznawany w 3 tradycjach religijnych: judaizmie, chrześcijaństwie i islamie.

Słownik języka polskiego PWN

rabiniczny «dotyczący nauki rabinów»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia