podstawą logarytmu

Encyklopedia PWN

logarytm
[gr. lógos ‘słowo’, arithmós ‘liczba’],
mat. logarytm liczby b przy podstawie a, oznaczany logab, to liczba, do której należy podnieść liczbę a, by uzyskać liczbę b;
mat. logarytm o podstawie 10;
mat. logarytm, którego podstawą jest liczba e;
teoria przekazywania wiadomości ze źródła wiadomości do obiektu ich przeznaczenia — odbiorcy (ujścia);
geofiz. skala, a właściwie kilka skal (nazywanych też skalami magnitud), określających wielkość trzęsienia ziemi;
mat. funkcja y = logax, określona dla x > 0 (logarytm);
Hilbert David Wymowa, ur. 23 I 1862, Królewiec, zm. 14 II 1943, Getynga,
matematyk niemiecki.
przyrząd do pomiaru odczynu roztworu, tj. do pomiaru pH;
pozostałość magnetyczna naturalna, ang. Natural Remanent Magnetization (NRM),
pozostałość magnet. uzyskana przez skały w ziemskim polu magnet. podczas ich powstawania i w czasie historii geol.;
Briggs
[brıgz]
Henry, ur. II 1566, Warleywood (hrab. Yorkshire), zm. 26 I 1630, Oksford,
matematyk angielski;
Brożek Jan, Joannes Broscius, ur. 1 XI 1585, Kurzelów (Sieradzkie), zm. 21 XI 1652, Bronowice (ob. dzielnica Krakowa),
matematyk, astronom, pisarz, ksiądz katolicki, mecenas Uniwersytetu Jagiellońskiego.
e, liczba Nepera,
mat. liczba będąca granicą ciągu liczbowego ; e =  = = 2,71828182845904523...;
fot. graficznie przedstawiona w układzie prostokątnym zależność gęstości optycznej D w obrazie fot. od logarytmu naświetlenia (log H) w czasie ekspozycji.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia