piezoelektrycznej

Encyklopedia PWN

materiały ceramiczne wykazujące efekt piezoelektryczny (piezoelektryczność);
Curie
[kürị]
Pierre Wymowa, ur. 15 V 1859, Paryż, zm. 19 IV 1906, tamże,
fizyk francuski.
dziedzina nauki i techniki z pogranicza akustyki i elektroniki;
przetwornik elektroakustyczny przetwarzający sygnały elektr. na sygnały akustyczne przekazywane bezpośrednio do ucha słuchającego;
piezoelektryczność
[gr.],
zjawisko piezoelektryczne,
fiz. powstawanie wypadkowego momentu elektr. w niektórych kryształach dielektr. (dielektryki) pod wpływem ściskania lub rozciągania wzdłuż jednej z osi krystalograficznych;
czujnik, sensor:
urządzenie do wytwarzania fal sprężystych w zakresie częstotliwości od 16 kHz –109 Hz (ultradźwięki);
mikrofon
[gr.],
przetwornik elektroakustyczny przeznaczony do przetwarzania sygnałów akustycznych (np. dźwięków mowy, muzyki) na sygnały elektryczne;
badania (metody) dostarczające informacji o stanie materiałów oraz wykonanych z tych materiałów elementów, urządzeń, instalacji w sposób, który nie wpływa na ich przydatność użytkową.
ultradźwięki, naddźwięki,
fiz. fale sprężyste o częstotliwości od 16 kHz (powyżej granicy słyszalności) do 109 Hz (górna granica jest umowna — określona przez techniczne możliwości wytwarzania ultradźwięków jako wiązek fal koherentnych);
ultrasonografia
[łac.-gr.],
USG,
med. sposób obrazowania struktury i czynności narządów wewnętrznych z wykorzystaniem ultradźwięków.
dziedzina fizyki i techniki zajmująca się opisem i zastosowaniami oddziaływań fotonów z fononami, czyli fal świetlnych z falami sprężystymi o dużej częst. (ultra- i hiperdźwiękowej).
dielektryki wykazujące właściwości ferroelektr.; ferroelektryczność.
urządzenie wytwarzające drgania elektr. (zmienne przebiegi elektr.; przebieg wielkości fizycznej) w wyniku przetwarzania energii elektr. dostarczanej ze źródła zasilania prądu stałego.
przetwornik elektroakustyczny przetwarzający sygnały foniczne na sygnały akustyczne (dźwięki mowy, muzykę).
minerał, odmiana polimorficzna ditlenku krzemu SiO2;
piezoelektronika
[gr.],
piezotronika,
dział elektroniki zajmujący się budową, właściwościami i zastosowaniem elementów (podzespołów) i układów, w których wykorzystuje się zjawisko piezoelektr. (piezoelektryczność).
przyrząd do pomiaru chropowatości powierzchni ciał;
przyspieszeniomierz, akcelerometr,
przyrząd do mierzenia przyspieszeń, stosowany np. do badania ruchu lub drgań części maszyn, gruntu, do mierzenia przeciążeń samolotów;

Słownik języka polskiego PWN

piezoelektryk «kryształ, w którym występuje zjawisko piezoelektryczności»
• piezoelektryczny
zjawisko piezoelektryczne zob. piezoelektryczność.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia