oceaniczna

Encyklopedia PWN

geol. forma dna oceanicznego, → basen oceaniczny.
wydłużone zagłębienie dna oceanicznego, o stromych stokach i płaskim dnie, występujące w strefie subdukcji, wzdłuż którego płyta litosfery oceanicznej pogrąża się w głąb Ziemi;
geol. rozległe, nieckowate obniżenie dna oceanicznego na głębokości 2500–6000 m, rozdzielone progami, wałami lub grzbietami podwodnymi;
geol. część skorupy ziemskiej pokryta wodami mórz i oceanów;
ekspansja dna oceanicznego, rozrost dna oceanicznego, spreding, ang. spreading,
geol. proces rozprzestrzeniania się dna oceanicznego w wyniku powstawania nowych partii oceanicznej skorupy ziemskiej w grzbietach śródoceanicznych, gdzie skorupa ta jest dobudowywana w wyniku krzepnięcia magmy wznoszącej się z płaszcza Ziemi (akrecja, geol. );
grupa obejmująca języki (dawniej określane nazwą austronezyjskie) w 3 gł. podgrupach: indonez., formozańskiej (rodzime języki Tajwanu), oceanicznej (języki melanezyjskie, polinezyjskie).
przedsiębiorstwo armatorskie, zał. 1951 w wyniku reorganizacji żeglugi, z siedzibą w Gdyni;
geol. sformułowana w latach 60. XX w. i obecnie niemal powszechnie akceptowana teoria wyjaśniająca — w ramach spójnej koncepcji, zakładającej ruch płyt litosfery — rozrost dna oceanicznego, dryf kontynentów, rozwój wielkich struktur tektonicznych oraz przejawy wulkanizmu i sejsmiczności Ziemi.
ocean, ocean światowy, wszechocean,
hydrol. słona powłoka wodna kuli ziemskiej, główna część hydrosfery, obejmująca ogół oceanów i mórz;
zewnętrzna warstwa Ziemi, stosunkowo sztywna i chłodna, stanowiąca górną, położoną powyżej nieciągłości Mohorovičicia część litosfery;
Spokojny, Ocean, Pacyfik, Ocean Wielki,
największy i najgłębszy ocean na Ziemi, położony między Ameryką Północną, Ameryką Południową, Antarktydą Zachodnią, Australią i Azją.
hydrol. wyodrębniona część oceanu, zwykle przylegająca do kontynentu, oddzielona od otwartych wód oceanicznych łańcuchami wysp, półwyspami lub podwodnymi progami, utrudniającymi wymianę wód głębinowych;
litosfera
[gr. líthos ‘kamień’, sphaíra ‘kula’],
sfera kuli ziemskiej rozciągająca się od powierzchni Ziemi do astenosfery, obejmująca skorupę ziemską i górny płaszcz Ziemi;
ryft
[ang.],
geol. wielka, obniżona wzdłuż uskoków strefa tektoniczna, rozwinięta w obrębie kontynentalnej lub oceanicznej skorupy ziemskiej.
akrecja
[łac. accretio ‘przyrastanie’],
geol. rozrost litosfery wskutek powstawania jej nowych fragmentów w strefach ryftów; jedno z podstawowych pojęć teorii tektoniki płyt;
geofizyka
[gr. gḗ ‘ziemia’, physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o Ziemi jako ciele fizycznym;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

litosfera oceaniczna «sfera kuli ziemskiej występująca pod oceanami»
ocean
1. «rozległy obszar słonych wód oblewający lądy ze wszystkich stron; też: każda z części tego obszaru»
2. «ogromna ilość czegoś»

• oceaniczny
basen oceaniczny «zagłębienie dna oceanicznego występujące na głębokości 3000–6000 m»
klimat morski, oceaniczny «klimat łagodny i wilgotny, o chłodnym lecie i stosunkowo ciepłej zimie»
linie lotnicze, linie oceaniczne «przedsiębiorstwa zajmujące się przewożeniem ludzi i towarów samolotami lub statkami»
rów oceaniczny «podłużne, wąskie obniżenie dna oceanicznego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia