następniki

Encyklopedia PWN

log. drugi z członów (zdań) implikacji.
inform. struktura danych mająca postać drzewa (mat.), w którym jest wyróżniony jeden wierzchołek, zwany korzeniem;
sylogizm
[gr.],
log. w logice tradycyjnej schemat wnioskowania pośredniego (w postaci implikacji), złożonego z 2 przesłanek i wynikającej z nich konkluzji, w którym: 1) następnik jest zdaniem łączącym w całość 2 elementy, z których każdy występuje w jednej z przesłanek; 2) poprzednik jest koniunkcją 2 zdań (przesłanek) mających jeden termin wspólny nie występujący w następniku;
dedukcja
[łac. deductio ‘wyprowadzenie’],
log. rozumowanie (wnioskowanie), które posiada cechę niezawodności, tzn. od prawdziwych przesłanek prowadzi do prawdziwych wniosków dzięki zastosowaniu niezawodnej reguły wnioskowania (wnioskowanie);
implikacja
[łac. implicatio ‘związanie’, ‘połączenie’],
log. zdanie złożone z 2 zdań połączonych spójnikiem: „jeżeli... to... ”, „zawsze... gdy... ” itp.;
logika rozmyta, ang. fuzzy logic,
mat. pojęcie stanowiące pewne uogólnienie pojęcia logiki klas. i wprowadzonej 1920 przez Jana Łukasiewicza logiki wielowartościowej (logika).
modus ponendo ponens
[łac., ‘sposób potwierdzający potwierdzeniem’],
log. prawo rachunku zdań (sylogizmu kategoryczno-hipotetycznego), według którego prawdziwość poprzednika prawdziwej implikacji pociąga za sobą prawdziwość następnika tej implikacji.
modus tollendo tollens
[łac., ‘sposób zaprzeczający zaprzeczeniem’],
log. prawo rachunku zdań (sylogizmu kategoryczno-hipotetycznego), według którego fałszywość następnika prawdziwej implikacji pociąga za sobą fałszywość jej poprzednika.
muz. element formy muzycznej, struktura będąca wyrazową i log. (w znaczeniu muz.) całością pod względem melodii, rytmu, harmonii itp.;
metodol. prawa nauk. opisujące prawidłowości zachodzące w warunkach niespotykanych w rzeczywistości lub dotyczące przedmiotów, których pewne cechy przyjmują nigdy nie zrealizowane w rzeczywistości wartości graniczne.
wnioskowania reguły, dyrektywy wnioskowania, zw. też dyrektywami wiedzotwórczymi lub regułami dowodzenia,
reguły log. poprawnego przekształcania zdań, pozwalające uznawać pewne zdania na podstawie innych, uznanych już zdań.
log. stosunek niesymetryczny i przechodni (relacja), zachodzący między 2 zdaniami, p i q, z których pierwsze stanowi rację, a drugie — jej następstwo, przy zachowaniu następujących warunków: ilekroć racja jest prawdziwa, tylekroć prawdziwe jest następstwo;

Słownik języka polskiego PWN

następnik
1. jęz. «część druga, nadrzędna okresu warunkowego»
2. log. «drugi z członów implikacji»
3. muz. «drugie z dwu zdań okresu muzycznego, stanowiące rozładowanie napięć nagromadzonych w zdaniu pierwszym»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia