molekularna

Encyklopedia PWN

dziedzina nauk biologicznych, a ściślej genetyki, której zadaniem jest wyjaśnienie molekularnych podstaw procesu dziedziczenia;
interdyscyplinarna dziedzina nauki zajmująca się wyjaśnianiem zjawisk biologicznych poprzez ustalanie budowy i funkcji cząsteczek biorących udział w procesach życiowych: głównie DNA, RNA i białek.
metoda obliczeniowa stosowana w teoret. badaniach trójwymiarowej struktury złożonych związków chemicznych i ich kompleksów międzycząsteczkowych (np. kompleksów supramolekularnych);
strumień cząsteczek (ale również atomów lub jonów) pod niskim ciśnieniem, w którym wszystkie cząsteczki poruszają się w tym samym kierunku i mają zbliżone prędkości;
biol. wszystkie przejawy procesu ewolucji obserwowane na poziomie molekularnym, tj. na poziomie sekwencji kwasów nukleinowych bądź sekwencji i struktur przestrzennych poszczególnych białek.
dziedzina nauk med. opierająca się na zdobyczach biologii molekularnej;
metoda analizy ruchu układu N atomów pod wpływem sił wzajemnego oddziaływania;
wyznakowany fragment DNA lub RNA, wykorzystywany do lokalizowania komplementarnych sekwencji DNA lub RNA oraz do oceny poziomu ekspresji RNA za pomocą hybrydyzacji kwasów nukleinowych.
w mechanice kwantowej metoda, oprac. przez R.S. Mullikena, przybliżonego rozwiązywania równania Schrödingera dla elektronów w cząsteczkach, polegająca na przypisaniu każdemu elektronowi osobnej funkcji falowej zależnej od współrzędnych tego elektronu.
sito molekularne, sito cząsteczkowe,
substancja porowata o ściśle określonych wymiarach porów (od dziesiątych części do kilku nm) mająca zdolność absorbowania małych cząsteczek (których wielkość odpowiada wielkości porów).
receptor molekularny, gospodarz, ligand,
cząsteczka chem. o specyficznej budowie przestrzennej, mająca zdolność selektywnego wiązania cząsteczek (substratów) wybranych spośród mieszaniny różnych cząsteczek chem. poprzez oddziaływania międzycząsteczkowe;
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
oddziaływanie między atomami lub grupami atomów prowadzące do utworzenia bardziej złożonego układu, np. cząsteczki, kryształu (szkło kryształowe);
biologia
[gr. bíos ‘życie’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka o formach i przejawach życia badająca budowę i czynności organizmów żywych, ich rozwój osobniczy i rodowy, dziedziczność, zmienność i układ systematyczny, oraz zależności, jakie występują między nimi i ich środowiskiem;
chemia supramolekularna, chemia „ponad cząsteczką”,
interdyscyplinarna dziedzina nauki zajmująca się syntezą złożonych układów molekularnych powstających w wyniku tworzenia się niekowalencyjnych połączeń międzycząsteczkowych (tzw. supercząsteczek) oraz badaniem ich struktury i właściwości.
dziedzina elektroniki realizowana przez przyrządy o wymiarach rzędu nanometrów;
dziedzina nauki i inżynierii materiałowej zajmująca się kontrolowanym wytwarzaniem nanostruktur i nanomateriałów oraz metodami służącymi do ich badania i modelowania.
samoorganizacja cząsteczek, organizacja molekularna, samoagregacja,
spontaniczna asocjacja cząsteczek chem. w wielocząsteczkowe zespoły tworzące specyficzną fazę o mniej lub bardziej zdefiniowanej organizacji mikroskopowej i charakterystyce makroskopowej zależnej od natury tej fazy (np.: warstwy, membrany, pęcherzyki, micele, fazy mezomorficzne).
biofizyka
[gr. bíos ‘życie’, łac. physica < gr. physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < gr. phýsis ‘natura’],
interdyscyplinarna dziedzina nauki zajmująca się fizycznymi i fizykochemicznymi podstawami procesów życiowych oraz wpływem zewnętrznych czynników fizycznych na te procesy;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia