mianownikiem

Encyklopedia PWN

pierwszy przypadek w deklinacji pol., odpowiada na pytania: kto? co?
mat. potoczna nazwa liczby wymiernej;
językozn. forma rzeczownika cechująca jego użycie jako określenia w związkach rządu (p. zależne — wszystkie p. poza mianownikiem i wołaczem) lub jako nadrzędnego wyrazu określanego (mianownik);
mat. klasa funkcji f, z których każdą można przedstawić w postaci ilorazu 2 wielomianów P(x) i Q(x), stopni odpowiednio n i m; czyli , gdzie an, bm ≠ 0;
termin upowszechniony na gruncie amerykańskiej wiedzy o literaturze w późnych latach 70., stosowany retrospektywnie na oznaczenie zróżnicowanego wewnętrznie zespołu zjawisk (koncepcji teoretycznych, praktyk analitycznych, stanowisk i tendencji oraz sposobów ich opisu) we współczesnej myśli humanistycznej, które pojawiły się w końcu lat 60. we Francji i w Stanach Zjednoczonych.
mat. twierdzenie ułatwiające obliczanie granic wyrażeń nieoznaczonych postaci 0/0 lub ∞/∞: jeśli f i g są funkcjami różniczkowalnymi na pewnym przedziale (a, b) ⊂ ℝ, x0 jest punktem skupienia tego przedziału i lub , a ponadto granica istnieje i jest równa A, to granica też istnieje i jest równa A;
jednostka języka pełniąca funkcję semantyczną lub syntaktyczną;
reformatorski ruch pedag., którego celem była odnowa szkoły oraz unowocześnienie zasad nauczania i wychowania;
zasada organizacji i regulacji życia społ. oparta na rozproszeniu i rozdzieleniu ośrodków kierowniczych (koordynacyjnych) oraz układów odniesienia w różnych dziedzinach życia społ. i na różnych poziomach organizacji społ., oraz — w konsekwencji — na odrębności i niezależności kryteriów ocen, autorytetów, hierarchii osób, instytucji i wartości występujących w sferze gospodarki, kultury, polityki, ideologii; przeciwieństwo monocentryzmu; jeden z aspektów pluralizmu.
mat. liczba określająca miarę odchylenia krzywej od położenia w płaszczyźnie;
synkretyzm
[gr. synkrētismós ‘połączenie’],
językozn. występowanie form gramatycznych o tej samej postaci w różnych funkcjach,
mat. ułamek, którego mianownik jest potęgą liczby 10 i który zapisuje się bez kreski ułamkowej, np. 0,75 (= 75/100), –2,035 (= –2035/1000).
ułamek nieskracalny, ułamek nieprzywiedlny,
mat. ułamek, którego licznik i mianownik nie mają wspólnego dzielnika większego od jedynki, np. 3/4.
mat. ułamek a/b, którego licznik a ma wartość bezwzględną nie mniejszą od wartości bezwzględnej mianownika b;
ułamek skracalny, ułamek przywiedlny,
mat. ułamek, którego licznik i mianownik mają wspólny dzielnik większy od jedynki, np. 3/6.
mat. ułamek a/b, w którym licznik a jest mniejszy (co do wartości bezwzględnej) od mianownika b, np. 3/7.

Słownik języka polskiego PWN

mianownik
1. «pierwszy przypadek deklinacji, odpowiadający na pytania: kto? co?; też: forma wyrazowa tego przypadka»
2. «w ułamku: liczba znajdująca się pod kreską ułamkową»

• mianownikowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia