kontynentalna

Encyklopedia PWN

Nowofundlandzka, Ławica, Newfoundland Bank, Grand Bank,
rozległa płycizna dna Oceanu Atlantyckiego, część podnóża zbocza kontynentalnego u wybrzeży Nowej Fundlandii;
obdukcja
[łac.],
geol. nasuwanie się litosfery oceanicznej na kontynent. skorupę ziemską;
orogeneza
[gr. óros ‘góra’, génesis ‘pochodzenie’],
geol. termin, którego etymologia wskazuje na proces powstawania gór, ale który w literaturze geologicznej jest najczęściej używany na określenie procesów tektonicznych prowadzących do tworzenia się wielkich struktur tektonicznych, zwanych orogenami (orogen).
dział geologii historycznej, nauka zajmująca się badaniem środowiska geograficznego w minionych epokach geologicznych;
Palestyna, arab. Filasṭīn, gr. Palaistina, hebr. Pelisztim, Ziemia Święta,
kraina historyczna i geograficzna na Bliskim Wschodzie, nad Morzem Śródziemnym, w granicach Izraela i Autonomii Palestyńskiej.
konferencja 22 IV–15 VII 1826 w m. Panama przedstawicieli: Meksyku, Zjednoczonej Prowincji Ameryki Środkowej, Wielkiej Kolumbii i Peru oraz obserwatorów z Wielkiej Brytanii i Holandii;
koncepcja zjednoczenia państw europejskich, wysunięta w okresie międzywojennym;
papillon
[papiją̣; fr., ‘motyl’],
miniaturowy spaniel kontynentalny,
fr. rasa małych psów do towarzystwa;
Park Range
[pa:rk reındż],
pasmo górskie w USA, w środkowej części Gór Skalistych, w stanach Kolorado i Wyoming;
pelagial
[gr. pélagos ‘morze’],
toń wodna,
hydrol. wody otwarte mórz, oceanów i jezior;
Pensylwania, Pennsylvania Wymowa,
stan we wschodniej części USA, między ujściowym odcinkiem rz. Delaware a południowym brzegiem jez. Erie;
geol. dawna teoria geotektoniczna, zgodnie z którą w historii Ziemi bloki kontynentalne nie zmieniały w sposób istotny swojego położenia;
basen oceaniczny w dnie wschodniej, przyrównikowej części Oceanu Spokojnego, między Ameryką Południową a Grzbietem Wschodniopacyficznym na zachodzie;
strefa zimnego klimatu kontynentalnego na obszarach występowania zmarzliny wieloletniej;
Piana, Peene,
cieśnina Morza Bałtyckiego, między kontynentalną częścią Niemiec a wyspą Uznam;
Południowoaustralijski, Basen, South Australian Basin,
basen oceaniczny w dnie Oceanu Indyjskiego, między stokiem kontynentalnym południowej Australii a grzbietem śródoceanicznym Wzniesienie Australijsko-Antarktyczne;
język romański, urzędowy w Portugalii, Brazylii, Mozambiku, Angoli, Republiki Zielonego Przylądka, Republiki Wysp Św. Tomasza i Książęcej, Gwinei Bissau i Timorze Wschodnim (oprócz języka tetum); stanowi też podstawę afrykańskich dialektów kreolskich (Wyspy Zielonego Przylądka) i azjatyckich (Jawa, Cejlon, Makau).
Północnoamerykański, Basen, North American Basin,
basen oceaniczny w północno-zachodniej części dna Oceanu Atlantyckiego;
nie ma jednej, powszechnie przyjętej definicji prawa, ponieważ zgoda na znaczenie tego terminu jest uzależniona od akceptowanego stanowiska filozoficznego.

Słownik języka polskiego PWN

litosfera kontynentalna «sfera kuli ziemskiej, na którą składa się skorupa kontynentalna i górna część płaszcza Ziemi»
kontynent
1. «wielki obszar lądu otoczony morzem i oceanem»
2. «ziemia w przeciwieństwie do morza»
3. «masyw lądowy Europy (bez Anglii)»

• kontynentalny
blok kontynentalny «część skorupy ziemskiej położona powyżej den oceanicznych»
klimat kontynentalny «klimat, który cechuje niewielka ilość opadów, gorące lato i mroźna zima»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia