formalna

Encyklopedia PWN

kierunek w badaniach lit., powstały w Rosji podczas I wojny świat. w kręgu badaczy wywodzących się ze stowarzyszenia nauk. OPOJAZ i Moskiewskiego Koła Lingwistycznego;
inform. reguły określające pewien język formalny, tzn. zbiór słów (lub zdań) oraz ich strukturę.
etyka normatywna, w której istota czynu etycznego polega na spełnianiu obowiązku, normy, a nie wartości moralnej;
logika formalna, logika symboliczna,
nauka o związkach logicznych między zdaniami, zwłaszcza o związkach wynikania, uwarunkowanych budową (strukturą) zdań, oraz opartych na tych związkach formach i regułach poprawnego wnioskowania.
inform. język złożony ze wszystkich słów (wyrażeń) uzyskiwanych za pomocą ściśle określonych reguł;
błąd formalny, łac. non sequitur,
log. błąd wnioskowania, polegający na tym, że dany wniosek nie wynika logicznie z przesłanek, z jakich się go wywodzi.
mat. ciąg formuł języka danej teorii sformalizowanej o tej własności, że każda formuła w ciągu jest aksjomatem teorii lub należy do zbioru Z (d.f. ze zbioru formuł Z) lub jest wnioskiem pewnej reguły wnioskowania, której przesłanki występują wcześniej w ciągu;
log. zbiór formatorów (słownik) oraz wyprowadzone z niego za pomocą reguł kwalifikacji i konstrukcji zbiory wyrażeń nazwowych i zdaniowych (każdy z tych zbiorów musi być zbiorem obliczalnym).
naukozn. trad. nazwa nauk dedukcyjnych, nadawana im ze względu na to, że zajmują się badaniem świata abstrakcyjnych form i tworów, takich jak: formy wnioskowania, liczby, figury geom., zbiory, systemy dedukcyjne itp.;
określenie całokształtu norm prawnych regulujących zasady i sposób postępowania (procedurę) określonego organu przy rozstrzyganiu spraw.
logika
[gr. logikós ‘zgodny z rozumowaniem’],
teoria czynności poznawczych, przede wszystkim naukotwórczych,
naukozn. najstarsza z nauk o nauce;
metodol., naukozn.:
jedno z podstawowych pojęć socjologii. Grupa społeczna jest zbiorowością ludzi zespolonych więzią społeczną, przejawiającą się w poczuciu łączności, przynależności grupowej i działaniu na rzecz realizacji wspólnych celów.
przestrzeganie prawa przez organy państwa.
problematyka badawcza, której podstawy metodol. wynikają z istnienia wspólnych cech różnorodnych w swej naturze systemów, zjawisk i procesów (fiz., techn., ekon., biol., społ.), co umożliwia jednolite ich traktowanie.
Arystoteles, Aristotélēs, ur. 384 p.n.e., Stagira (Tracja), zm. 322 p.n.e., Chalkis na wyspie Eubei,
filozof grecki, najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności.

Słownik języka polskiego PWN

logika formalna «nauka o związkach logicznych między zdaniami»
formalny
1. «odnoszący się do formy, a nie treści czegoś»
2. «zgodny z przepisami»
3. pot. «prawdziwy, rzeczywisty»

• formalnie
nauki dedukcyjne, formalne «nauki, w których uznaje się twierdzenia jedynie wówczas, gdy się je wyprowadzi metodą dedukcji z twierdzeń już uznanych»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia