na ziemiach polskich

Encyklopedia PWN

niem. akcje terrorystyczne stosowane podczas II wony świat. na ziemiach pol. gł. wobec ludności wsi, obejmujące masakry bez oszczędzania dzieci, kobiet i starców, wysiedlenia, deportacje do obozów, więzień i prac przymusowych, rabunek dzieci w celu germanizacji (dzieci rabunek), palenie zabudowań, grabieże i niszczenie mienia.
przemieszczenia ludności związane z przebiegiem działań wojennych, skutkami polityki ludnościowej państw okupacyjnych oraz decyzji mocarstw alianckich w sprawie powojennego ładu w Europie, podjętych na konferencji jałtańskiej i konferencji poczdamskiej, a także decyzjami władz polskich.
polityka Prus prowadzona w okresie zaborów, zmierzająca do rozpowszechnienia języka niemieckiego (państwowego), ewentualnie niemieckiej świadomości narodowej wśród mieszkańców ziem zajętych w wyniku rozbiorów Polski, a z upływem czasu — do wykorzenienia polskiej świadomości narodowej (wynarodowienia).
obejmowały tereny sporne między Polską a Niemcami, wyznaczone 1919 w wersalskim traktacie pokojowym — historyczne ziemie polskie podległe w ciągu paru wieków niemieckiej ekspansji i germanizacji, głównie Górny Śląsk, Warmię, Mazury i Powiśle
polityka rządu rosyjskiego prowadzona w okresie zaborów w celu wpojenia rosyjskiej kultury oraz świadomości narodowej ludności zamieszkującej ziemie zajęte w wyniku rozbiorów Polski; panował pogląd, że dialekty języków białoruskiego i ukraińskiego są regionalnymi odmianami języka rosyjskiego, wyznawcy prawosławia oraz katolicyzmu obrządku greckiego są Rosjanami, ludność polska, litewska i żydowska zaś powinna przyjąć język, kulturę i religię Rosjan.
wielkie wystąpienie przeciw systemowi politycznemu i ekonomicznemu oraz uciskowi narodowemu;
miejsce więzienia, odosobnienia, a także ekonomicznej eksploatacji żołnierzy WP wziętych IX 1939 do niewoli sowieckiej; m.in. w Ostaszkowie, Kozielsku, Starobielsku, Równem, Krzywym Rogu, Lwowie;
nazwa stosowana do pozaprawnego używania sił zbrojnych w celu stłumienia niepokojów społ. i ekspedycji karnych dokonujących masakr ludności cywilnej
miejsca odosobnienia, więzienia i ośrodki pracy przymusowej, tworzone na podstawie dekretu PKWN z 31 VIII 1944 o wyznaczaniu kary dla hitlerowskich zbrodniarzy oraz zdrajców narodu polskiego;
organizacja społeczna, utworzona I 1992;
stała lub czasowa zmiana miejsca pobytu podyktowana względami ekonomicznymi (emigracja);
policyjno-wojskowy system administracji III Rzeszy na terytorium II RP, zajętym IX 1939 w wyniku niemieckiej agresji oraz po podziale państwa polskiego, dokonanym przez Niemcy i ZSRR (na podstawie układu o przyjaźni i granicy, zawartego 28 IX 1939, korygującego ustalenia paktu Ribbentrop–Mołotow z 23 VIII 1939).
rząd na emigracji działający 1939–90;
konspiracyjne krajowe przedstawicielstwo rządu RP na uchodźstwie 1940–45;
Główna Komisja Badań Zbrodni na Narodzie Polskim — Instytut Pamięci Narodowej, 1945–90 pod nazwą Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce,
instytucja powołana 1945 przez KRN, jako specjalny organ Ministerstwa Sprawiedliwości.
polityczno-policyjny system sprawowania władzy na terytorium Polski zajętym IX 1939 przez ZSRR w wyniku agresji i po podziale państwa polskiego dokonanym przez III Rzeszę oraz ZSRR (układ o przyjaźni i granicy zawarty 28 IX 1939, korygujący ustalenia paktu Ribbentrop–Mołotow z 23 VIII 1939).
nagroda ustanowiona 1992, przyznawana corocznie przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej uczonym polskim za wybitne osiągnięcia naukowe w 4 dziedzinach: nauk humanistycznych i społecznych, nauk przyrodniczych i medycznych, nauk ścisłych, nauk technicznych; od 2011 nauk humanistycznych i społecznych, nauka o życiu i Ziemi, nauk matematyczno-fizycznych i inżynierskich, nauk chemicznych i o materiałach ;
uchodźstwo żołnierzy i osób cywilnych z kraju w wyniku działań wojennych podczas II wojny światowej;
najazdy Litwinów (często litewsko-ruskie) na ziemie polskie ok. 1210–1376;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia