nowa ekonomia keynesistowska
 
Encyklopedia PWN
Jednym z głównych zarzutów wobec keynesizmu był brak solidnych podstaw mikroekonomicznych wysuwanych hipotez na temat zachowania się gospodarki w makroskali; dlatego jednym z najważniejszych celów badawczych nowej ekonomii keynesisowskiej jest wyjaśnienie — na poziomie zachowań gospodarstw domowych i przedsiębiorstw — przyczyn niskiej elastyczności płac i cen oraz cyklicznych wahań wielkości makroekonomicznych; poszukiwanie podstaw mikroekonomicznych obejmuje 3 podstawowe obszary badawcze: 1) hipotezę płac wpływających na efektywność (ang. efficiency wage hypothesis); 2) koncepcję kosztów zmiany cen (tzw. menu costs) i niepełnej racjonalności (ang. near-rationality); 3) zagadnienie niedoskonałości rynków finansowych i racjonowania kredytu. W szerszym rozumieniu do nowej ekonomii keynesisowskiej zalicza się również koncepcję niezsynchronizowanych kontraktów płacowych, koncepcję kontraktów nieformalnych oraz hipotezę histerezy. Nowa ekonomia keynesisowska kładzie duży nacisk na rolę niedoskonałej konkurencji w wyjaśnieniu keynesowskiego efektu mnożnikowego oraz możliwości powstawania w gospodarce tzw. defektu koordynacyjnego, oznaczającego możliwości występowania stanów równowagi przy niepełnym wykorzystaniu czynników produkcji. W porównaniu z tradycyjnym keynesizmem ważną cechą nowej ekonomii keynesisowskiej jest wykorzystanie hipotezy oczekiwań racjonalnych, wyraźne rozróżnienie między nominalną i realną sztywnością płac i cen oraz przesunięcie akcentu z analizy rynku pracy na rynek produktów. Najbardziej znanymi przedstawicielami nowej ekonomii keynesisowskiej są G. Akerlof, L. Ball, L. Cooper, N.G. Mankiw, D. Romer, J.E. Stiglitz oraz J. Yellen.
Andrzej Wojtyna
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia