midrasz
 
Encyklopedia PWN
midrasz
[hebr. dārāš ‘badać’, ‘dociekać’],
w judaizmie metoda interpretacji, komentowania tekstu biblijnego za pomocą objaśnień, sentencji i przypowieści, wykorzystująca w tym celu tradycję ustną.;
jako teksty literackie midrasze dzielą się na halachiczne (halacha), podające normy postępowania, i hagadyczne (hagada), zawierające dydaktyczne opowiadania i sentencje; midrasze są dziełem rabinów i powstawały głównie między II a IV w., początkowo przekazywane ustnie, do XI w. zostały spisane; korzystano z nich przy redagowaniu Talmudu; midraszami nazywa się także zbiory komentarzy do Biblii hebrajskiej powstałe w wyniku zastosowania midraszowej metody egzegezy tekstu biblijnego; zbiory takie istnieją do wszystkich ksiąg Starego Testamentu; najbardziej znane: Midrasz Rabba [‘wielki midrasz’] — głównie komentarze, różnych autorów (najstarsze z V w.), do Pięcioksięgu Mojżesza oraz Midrasz Tanchuma, którego twórcą był palestyński rabin, amoraita Tanchum Bar Abba (IV w.).
Bibliografia
M. FRIEDMAN Ze skarbnicy midraszy, Wrocław 1994.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia