kult przodków
 
Encyklopedia PWN
kult przodków, manizm
[łac. manes ‘duchy przodków’],
religiozn. kompleksy wierzeniowo-rytualne, rozwinięte zwłaszcza u społeczności roln., polegające na oddawaniu czci wyróżnionym zmarłym współplemieńcom (np. wodzom, protoplastom rodów), oparte na wierze w ich pośmiertne trwanie w duchowej postaci i ich możność wpływania na losy żyjących.
kult przodków utożsamia się zazwyczaj z kultami zmarłych; u podstaw kultu przodków tkwi wiara w przejście człowieka po śmierci do nowej kategorii bytu z zachowaniem pewnych elementów osobowości (np. pamięci, przynależności rodowej); powszechność kultu przodków w kulturach świata skłoniła część badaczy (H. Spencer, J. Hauer, G. d’Alviella, J. Lippert) do uznania ich za podstawę i pierwotną formę wszelkich wierzeń rel.; wg tej koncepcji z kultu przodków wyłonił się totemizm, a następnie, w miarę sublimacji wierzeń, kult herosów, duchów i bogów; obecnie przeważa stanowisko, że kult przodków stanowił tylko jeden z elementów wielu religii plemiennych, jak i państw. (np. w staroż. Egipcie, Chinach, Rzymie).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia