gadolin
 
Encyklopedia PWN
gadolin, Gd, gadolinium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 64;
Symbol: Gd
Nazwa łacińska: Gadolinium
Liczba atomowa: 64
Pierwiastek promieniotwórczy: nie
Odkrycie: 1880
względna masa atomowa 157,25(3); należy do rodziny lantanowców; srebrzystobiały metal; temperatura topnienia 1313°C, temperatura wrzenia 3266°C, gęstość 7,9 g/cm3; tworzy 2 odmiany alotropowe; odmiana metaliczna jest ferromagnetykiem; gadolin ma największy ze wszystkich pierwiastków przekrój czynny na wychwyt neutronów termicznych; jest aktywny chemicznie; występuje na III stopniu utlenienia; w wilgotnym powietrzu tworzy tlenek Gd2O3; z wodą reaguje wolno; w wyższych temperaturach łączy się z wodorem, azotem, węglem i fluorowcami, a podczas stapiania z siarką, selenem i tellurem tworzy stopy i fazy międzymetaliczne; najważniejsze związki gadolinu to tlenek oraz wodorotlenek Gd(OH)3; gadolin występuje w przyrodzie w niewielkich ilościach w rzadkich minerałach (gł. w gadolinicie); stosowany w technice jądr. (z tlenku gadolinu wytwarza się pręty kontrolne, z borku gadolinu — osłony reaktorów), w metalurgii jako dodatek stopowy; związki g. są stosowane w przemyśle elektronicznym i technice mikrofalowej, związki o właściwościach magnet. (np. GdCo, Fe-Gd-B) stosuje się do zapisu informacji. Gadolin odkrył 1880 J.Ch. de Marignac.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia