fauxbourdon
 
Encyklopedia PWN
fauxbourdon
[foburdą̣; fr. < wł. falso bordone ‘fałszywy burdon’] Wymowa,
muz. technika kompozytorska polegająca na prowadzeniu 3 głosów w równoległych współbrzmieniach tercjowo-kwartowych, czyli w tzw. akordach sekstowych;
powstał w Anglii, rozwinięty w 1. poł. XV w. w szkole burgundzkiej, pojawił się także u Mikołaja z Radomia; fauxbourdon przyczynił się do utrwalenia poczucia akordowego i przezwyciężenia średniow. linearyzmu (niezależności poszczególnych głosów).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia