dyszkant
 
Encyklopedia PWN
dyszkant, dyskant
[łac.],
muz. najwyższy głos w utworach muzyki dawnej (do końca XVI w.);
także wysoki głos chłopięcy odpowiadający skalą sopranowi; często mylony z discantus, dosłownie „dwugłos” — w XIII–XIV w. była to technika wokalna, wstępna forma fauxbourdonu.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia