szyk

Encyklopedia PWN

szyk
[niem.],
lotn. ugrupowanie samolotów w czasie lotu zespołowego;
szyk
[niem.],
ustalone w regulaminie rozmieszczenie żołnierzy, pododdziałów, pojazdów w celu wykonania określonych czynności.
szyk wojsk. powstały w XVII w.;
całokształt spraw związanych z wojskiem i sposobem prowadzenia wojny.
pilotowanie statków powietrznych (samolotów, szybowców, śmigłowców) lub ich grup, polegające na wykonywaniu manewrów charakteryzujących się zamierzonym kształtem toru, zmianami prędkości liniowych i kątowych ruchu oraz wysokości lotu;
falanga, gr. phálagx,
w starożytnej Grecji szyk bojowy;
hipotaksa
[gr. hypótaxis ‘podporządkowanie’],
związek dwu członów syntaktycznych (wyrazów, grup, zdań), z których jeden jest zależny od drugiego;
wojsk.:
kolumna
[łac.],
wojsk. szyk ugrupowania marszowego, w którym żołnierze lub pojazdy mechaniczne znajdują się jeden za drugim;
Leuktry, Leúktra,
w starożytności miejscowość w Beocji (środkowa Grecja);
okręt liniowy, liniowiec,
okręt przeznaczony do walki w zespole podobnych okrętów, ustawionych w szyku liniowym, tzn. płynących jeden za drugim w niewielkich odstępach;
piechota, dawniej zw. infanterią,
rodzaj wojska prowadzącego walkę pieszo, zwykle w najbliższej styczności z nieprzyjacielem;
amfibologia
[gr. amphibolía ‘dwuznaczność’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
amfibolia,
log. wyrażenie strukturalnie wieloznaczne, czyli takie w którym źródłem wieloznaczności jest konstrukcja gramatyczna zdania (szyk wyrazów, znaki interpunkcyjne);
języki, których cechą charakterystyczną jest słabo rozwinięty system afiksów, morfemów gramatycznych, a funkcje syntaktyczne w zdaniu wyrażane są gł. przez szyk;
anastrofa
[gr. anastrophḗ],
przestawienie wyrazu (inwersja) w obrębie związku frazeologicznego,
antena
[łac. antenna ‘reja’],
urządzenie do wysyłania (antena nadawcza) lub (i) odbierania (antena odbiorcza) fal elektromagnetycznych (radiowych), stanowiące część składową każdego systemu radiokomunikacyjnego.
Aşık Paşa
[ạszyk pạsza],
ur. 1272, Kırşehir, zm. 1331, tamże,
poeta turecki;
Aşık
[ạszyk]
Veysel, zw. Satıroğlu, ur. 1894, zm. 1973,
tur. poeta lud.;
bantu języki, języki bantuskie,
grupa języków afryk. z rodziny niger-kongo, największa liczebnie (ponad 500 języków), ludnościowo i terytorialnie;
batalia
[wł.],

Słownik języka polskiego PWN

szyk I
1. «określony porządek ustawienia ludzi, zwierząt, pojazdów itp.»
2. jęz. «układ wyrazów w zdaniu lub zdań wobec siebie w zdaniu złożonym»
szyk II «elegancja i wytworność, zwłaszcza w stroju lub w ruchach»
szyki «wojsko ustawione w określonym porządku»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia