strukturalne

Encyklopedia PWN

grupa ras gołębi charakteryzujących się nietypowym, często bardzo ozdobnym upierzeniem.
fundusze EWG, potem (od 1993) Wspólnoty Europejskiej;
ubarwienie strukturalne, barwy strukturalne,
metaliczne lub tęczowe barwy, np. owadów, ryb, ptaków, wywołane ugięciem, interferencją lub rozproszeniem światła w okrywach ciała, szczecinkach, łuskach, piórach.
sztywne tworzywa porowate (piankowe), najczęściej z poliuretanów, z poliuretanoizocyjanuranów, z polistyrenu wysokoudarowego lub kopolimeru akrylonitrylu, butadienu i styrenu (ABS);
bezrobocie spowodowane niedostosowaniem struktury podaży pracy do struktury popytu na pracę (np. wg kwalifikacji).
podejście metodol. i teoret., stosowane w humanistyce, zwłaszcza w latach 60. i 70. XX w., korzystające z osiągnięć strukturalizmu i semiotyki;
ustalanie budowy cząsteczek związków chemicznych na poziomie ich konstytucji (konstytucja cząsteczki), a następnie na poziomie ich konfiguracji i konformacji.
dźwięk strukturalny, dźwięk materiałowy,
fala sprężysta rozchodząca się w ciele stałym, najczęściej stanowiącym element konstrukcji;
inflacja spowodowana zbyt wolnym dostosowywaniem się struktury podaży do struktury popytu.
psychol. kierunek współcz. psychoterapii będący jedną z wersji terapii systemowej;
tektonika
[gr. tektonikós ‘budowniczy’],
geol. dział geologii, nauka zajmująca się ruchami i deformacjami litosfery, a zwłaszcza skorupy ziemskiej, oraz wykształceniem i genezą wielkich struktur geol.;
naturalna, ciekła mieszanina węglowodorów parafinowych (alkany), naftenowych (cykloalkany) i aromatycznych (związki aromatyczne).
Lévi-Strauss
[lewị stro:s]
Claude Wymowa, ur. 28 XI 1908, Bruksela, zm. 1 XI 2009, Paryż,
francuski antropolog i filozof, twórca antropologii strukturalnej.
mat. dział matematyki poświęcony opisowi grup (grupa) — struktur algebraicznych najczęściej spotykanych w matematyce i jej zastosowaniach.
chemia organiczna, chemia związków węgla,
dział chemii zajmujący się budową, właściwościami, reakcjami oraz syntezą i zastosowaniem związków organicznych;
językoznawstwo, lingwistyka,
nauka o językach indywidualnych i o języku w ogóle, tzn. o charakterystycznej dla człowieka zdolności mówienia, która odróżnia go od zwierząt.
Kekulé von Stradonitz
[kekulẹ fon sztrạ:donıc]
Friedrich August Wymowa, ur. 7 IX 1829, Darmstadt, zm. 13 VII 1896, Bonn,
chemik niemiecki, jeden z twórców teorii budowy związków organicznych.

Słownik języka polskiego PWN

struktura
1. «układ i wzajemne relacje elementów stanowiących całość»
2. «całość zbudowana w pewien sposób z poszczególnych elementów»

• strukturalny • strukturalnie
pianka strukturalna «porowate tworzywo sztuczne używane do wyrobu gąbek, materiałów tapicerskich itp.»
wzór strukturalny «wzór chemiczny przedstawiający model budowy cząsteczki, uwzględniający rodzaj i liczbę atomów w cząsteczce oraz sposób ich powiązania»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia