pól wektorowych

Encyklopedia PWN

mat. zbiór punktów przestrzeni (jedno-, dwu- lub więcej wymiarowej), w którym każdemu punktowi został jednoznacznie przyporządkowany wektor;
mat. dziedzina matematyki badająca własności rozmaitych operacji na wektorach.
pole fizyczne, pole wielkości fizycznych,
wielkości będące funkcjami punktów przestrzeni i in. parametrów (np. czasu), które charakteryzują p.f. lub właściwości ośrodka ciągłego.
pole fizyczne pośredniczące w oddziaływaniu elektromagnetycznym (oddziaływania fundamentalne);
mat. uogólnienie pojęć pola skalarnego i pola wektorowego: jeśli każdemu punktowi x = (x1, x2, ... , xn) pewnego obszaru przestrzeni jest przyporządkowany tensor o pewnej walencji, to mówi się, że w obszarze tym jest zdefiniowane pole tensorowe;
fiz. zbiór linii obrazujących pole wektorowej wielkości fizyczne;
fiz. wielkości pomocnicze służące do opisu pola elektromagnetycznego;
mat. dział rachunku wektorowego obejmujący badanie metodami analizy mat. pól wektorowych i skalarnych;
potencjał
[łac.],
fiz., mat. wielkość pomocnicza służąca do opisu pola wektorowego lub tensorowego (pole fizyczne).
nabla
[gr., ‘harfa’],
mat. symbol ∇ oznaczający operator różniczkowy pierwszego rzędu, zw. operatorem Hamiltona: ∇ = , gdzie x, y, z — kartezjańskie współrzędne prostokątne, a , , — wektory jednostkowe osi współrzędnych;
mat. jedno z podstawowych pojęć matematyki, wprowadzone niezależnie przez I. Newtona i G.W. Leibniza pod koniec XVII w. jako nowe narzędzie rachunkowe;
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
namagnesowanie, magnetyzacja, polaryzacja magnetyczna, natężenie namagnesowania, ,
wektorowa wielkość fiz., stosunek całkowitego momentu magnet. ciała (dipolowy moment magnetyczny) do objętości ciała;
mat. teoria uogólniająca metody badania funkcji jednej zmiennej rzeczywistej na szeroką klasę obiektów mat., takich jak: przekształcenia gładkie, pola wektorowe, hiperpowierzchnie.
rotacja
[łac.],
wirowość,
mat. pojęcie należące do analizy wektorowej, jeden z operatorów różniczkowych teorii pola, oznaczany symbolem rot (czasem curl), który polu wektorowemu na ℝ3  = [vx, vy, vz] (w układzie współrzędnych kartezjańskich) przypisuje pole wektorowe rot = [(∂vz/∂y − ∂vy/∂z), (∂vx/∂z − ∂vz/∂x), (∂vy/∂x − ∂vx/∂y)];
dział matematyki badający własności tensorów i pól tensorowych (tensor); dzieli się na algebrę tensorową i analizę tensorową;
mat. termin teorii układów dynamicznych, spotykany także w zagadnieniach wywodzących się z teorii równań różniczkowych zwyczajnych, mechaniki, geometrii różniczkowej i in.
fiz. wektorowa wielkość będąca miarą oddziaływania ciał materialnych;
mat. dla rozmaitości różniczkowej M — wiązka wektorowa π: TMM, gdzie włóknem jest przestrzeń styczna TpM do rozmaitości M w punkcie pM, tj. przestrzeń wektorowa składająca się ze stycznych do rozmaitości w zadanym punkcie.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia