półprzewodnikach

Encyklopedia PWN

fiz. klasa ciał stałych o oporze elektrycznym właściwym pośrednim między oporem dielektryków i metali, zawierającym się w granicach 107–10–6 Ω · m;
półprzewodniki, których przewodnictwo elektr. zależy gł. od rodzaju i liczby zawartych w nich atomów domieszek lub defektów struktury krystal. (akceptorów lub donorów).
półprzewodniki, których przewodnictwo elektr. zależy gł. od liczby przeniesionych wskutek wzbudzenia termicznego elektronów z pasma walencyjnego do pasma przewodnictwa i pozostawionych przez nie w pasmie walencyjnym dziur.
półprzewodniki domieszkowe, w których dominującymi nośnikami ładunku elektr. są elektrony (wykazują przewodnictwo elektronowe);
półprzewodniki domieszkowe, w których dominującymi nośnikami ładunku elektr. są dziury (wykazują przewodnictwo dziurowe);
związki chemiczne o charakterze nienasyconym lub aromatycznym, odznaczające się specyficznym układem wiązań chemicznych, tzw. układem sprzężonych wiązań podwójnych, ułatwiającym transport nośników ładunku w tych związkach.
złącze prostujące, kontakt prostujący,
układ 2 stykających się ze sobą materiałów o różnym charakterze przewodnictwa elektr. (półprzewodniki, metale), mający nieliniową, asymetryczną charakterystykę prądowo-napięciową i związaną z tym zdolność prostowania prądu elektrycznego.
MOS, ang. Metal-Oxide-Semiconductor,
struktura półprzewodnikowa, stanowiąca układ 3 warstw: metalu, tlenku i półprzewodnika, wytwarzana technologią, zw. technologią MOS (będąca odmianą technologii planarnej).
kontaktowe zjawiska, zjawiska stykowe,
zjawiska elektronowe występujące na styku 2 różnych metali lub półprzewodników, a także na styku półprzewodnika z metalem.
teoria tłumacząca właściwości elektronowe ciał stałych w oparciu o mechanikę kwantową.
powstawanie napięcia lub prądu elektrycznego w ośrodkach przewodzących (metalach, półprzewodnikach, elektrolitach) wywołane przez rozchodzącą się falę sprężystą (ultradźwiękową);
dioda
[gr.],
przyrząd elektronowy o 2 elektrodach (anoda i katoda) odznaczający się nieliniową i niesymetryczną charakterystyką prądowo-napięciową;
CCD, ang. Charge-Coupled Devices, przyrządy o sprzężeniu ładunkowym,
monolityczne układy scalone realizowane techniką MOS;
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
Fermiego energia, poziom Fermiego,
w ciałach stałych — wielkość zależna od właściwości elektronowych ciała (pasmowa teoria ciała stałego);
elektron. przyrząd (element), którego działanie opiera się na wykorzystaniu zjawisk fiz. występujących w półprzewodnikach.
fiz. powstanie siły elektromotorycznej w ciele stałym pod wpływem promieniowania elektromagnetycznego (z zakresu optycznego);
Kołodziejczak Jerzy, ur. 17 VI 1935, Warszawa,
fizyk;
magnetooporowe zjawisko, zjawisko magnetorezystancyjne,
jedno ze zjawisk galwanomagnet. polegające na zmianie oporu elektr. półprzewodników i metali pod wpływem pola magnetycznego;
tranzystor
[ang.],
przyrząd półprzewodnikowy o co najmniej 3 elektrodach mający właściwość wzmacniania sygnałów elektr., tj. stanowiący element czynny układów elektronicznych;

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

półprzewodnik «niemetalowy przewodnik elektronowy będący ciałem stałym, którego opór właściwy jest większy niż metalu, a mniejszy niż dielektryków»
• półprzewodnikowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia