osób prawnych

Encyklopedia PWN

prawo jednostka organizacyjna powołana do określonych celów, którą przepis prawny uznaje za samodzielny podmiot prawa cywilnego, mający zdolność do występowania w obrocie prawnym jako podmiot praw i obowiązków, np. w Polsce Skarb Państwa, przedsiębiorstwa, banki, spółki akcyjne, fundacje;
zdolność określonej osoby do nabywania praw i zaciągania zobowiązań we własnym imieniu za pomocą czynności prawnych;
prawo każdy człowiek od chwili urodzenia do chwili śmierci;
w Polsce osoba uprawniona do obsługi prawnej organów państw. i in. jednostek organizacyjnych państwa, organów administracji publicznej, podmiotów spółdzielczych i organizacji społ. oraz podmiotów wykonujących działalność gospodarczą.
reguła zachowania (postępowania) będąca częścią składową systemu prawa.
świadome i zgodne z przepisami prawnymi zachowanie się osoby fiz. lub prawnej zmierzające do ustanowienia, zmiany lub zniesienia stosunku prawnego;
języki związane z prawem, będące odmianą i specjalizacją naturalnego języka potocznego stanowiącego ich wspólne źródło.
zdolność do tego, aby być podmiotem stosunków cywilnoprawnych;
działanie w cudzym imieniu (zastępowanie innej osoby) na podstawie przepisów ustawy lub postanowienia sądu (przedstawiciel) albo na podstawie umowy (pełnomocnictwo);
uprawnienie osoby trzeciej do udziału w konkretnym procesie cywilnym po jednej ze stron, gdy rozstrzygnięcie tego procesu dotyczy jej praw i obowiązków cywilno-prawnych.
obowiązek ponoszenia przewidzianych przez przepisy prawne konsekwencji zachowania się własnego lub innych osób.
osoba działająca w cudzym imieniu na podstawie przepisów ustawy lub postanowienia sądu (przedstawiciel) albo umowy (pełnomocnik).
ekon. jedna z danin publicznych charakteryzująca się zespołem cech, które wyróżniają się spośród pozostałych danin.
deportacja
[łac.],
zesłanie,
przymusowe, połączone z pozbawieniem lub ograniczeniem wolności, przesiedlenie osób do innego rejonu kraju lub usunięcie ich poza granice państwa, gł. ze względów polit., na podstawie decyzji władz administracyjnych.
ograniczenie lub brak zdolności do wykonywania czynności w sposób lub w zakresie uważanym za normalny dla człowieka, wynikające z uszkodzenia i upośledzenia funkcji organizmu.
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
naród tworzący podstawową ludność Niemiec (76 mln, 2005),
adwokatura
[łac. advocatus ‘przyzwany na pomoc’],
palestra,
ogół adwokatów i aplikantów adwokackich.

Słownik języka polskiego PWN

osoba prawna «jednostka organizacyjna powołana do określonych celów, którą przepis prawny uznaje za samodzielny podmiot prawa cywilnego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia