operatorem Hamiltona

Encyklopedia PWN

Hamiltona operator, hamiltonian, Ĥ,
fiz. operator w mechanice kwantowej i kwantowej teorii pola określający czasową ewolucję układu fizycznego;
von Neumanna równanie
[r. fon noimana],
równanie spełniane przez macierz gęstości ρ układu kwantowego: −(/&imath.x;)(∂ρ/∂t) = [H, ρ], gdzie H jest operatorem Hamiltona układu, = h/2π, h — stała Plancka, &imath.x; =, a wyrażenie po prawej stronie oznacza komutator;
zbiór formalnie nieskończonej liczby kopii układu fiz. (o zdefiniowanym stanie makroskopowym), z których każda opisuje inny stan mikroskopowy układu (mikrostan);
funkcja charakteryzująca układ fiz. pod względem dynamicznym;
twierdzenie, wg którego objętość przestrzeni fazowej układu opisywanego równaniami Hamiltona pozostaje stała;
nabla
[gr., ‘harfa’],
mat. symbol ∇ oznaczający operator różniczkowy pierwszego rzędu, zw. operatorem Hamiltona: ∇ = , gdzie x, y, z — kartezjańskie współrzędne prostokątne, a , , — wektory jednostkowe osi współrzędnych;
fiz. podstawowe równanie nierelatywistycznej mechaniki kwantowej;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia