nosa

Encyklopedia PWN

med. polipowate zwyrodnienia błony śluzowej nosa;
wysunięta część twarzowa ssaków obejmująca przedsionek nosa, który prowadzi do jamy nosowej;
urządzenie składające się z zestawu czujników, najczęściej elektrochem. (czujnik chemiczny), stosowane do charakteryzowania złożonych materiałów w fazie gazowej;
les amis de nos amis sont nos amis
[lezamị dö nozamị są nozamị; fr.],
przyjaciele naszych przyjaciół są naszymi przyjaciółmi.
miłość wszystko zwycięża — i my ulegnijmy miłości (Wergiliusz Bukoliki).
revenons à nos moutons
[röwöną a no mutą̣; fr., ‘powróćmy do naszych owiec (baranów)’],
powróćmy do naszych baranów — wroćmy do właściwego tematu, do sprawy, do rzeczy (Farsa mistrza Patelin z XV w.).
tempora mutantur et nos mutamur in illis
[łac., ‘czasy się zmieniają i my się zmieniamy z nimi’],
czasy się zmieniają i my się zmieniamy z nimi (ces. rzymski Lotar I).
ozena
[łac. < gr.],
zanikowy nieżyt nosa,
przewlekły nieżyt nosa z ropnymi, cuchnącymi strupami w jamach nosa, z zanikiem i wysychaniem śluzówki nosa.
błonica, dyfteria,
ostra choroba zakaźna, gł. dzieci, wywołana przez bakterię — maczugowca błonicy (Corynebacterium diphtheriae);
kiła, syfilis, lues, dawniej zw. także przymiotem,
układowa choroba zakaźna przenoszona drogą płciową, o przewlekłym przebiegu, wywoływana przez krętki blade;
lek α-adrenergiczny obkurczający miejscowo naczynia krwionośne błony śluzowej nosa;
ludność wywodząca się z pierwotnych mieszkańców Afryki zamieszkujących obszary kontynentu na południe od Sahary, zapewne od końca paleolitu, nazwa „Murzyni” pochodzi od łac. Mauri (Maurowie).
farm. środek o działaniu antyhistaminowym i słabym sympatykomimetycznym;
anosmia
[gr. an- ‘nie’, osmḗ ‘zapach’],
med. całkowity brak powonienia;
katar sienny, gorączka sienna,
choroba alergiczna, w której alergenem są pyłki kwiatowe niektórych roślin;
med. stan zapalny błony śluzowej, w którym oprócz cech zapalenia występuje wydzielanie śluzu;
rynoskopia
[gr.],
wziernikowanie nosa;
binokle
[fr. binocle ‘lornetka’],
okulary bez uchwytów na uszy;
lek o działaniu sympatykomimetycznym, pochodna imidazoliny;
otorynolaryngologia
[gr. oús, ōtós ‘ucho’, rhís, rhinós ‘nos’, lárygx ‘krtań’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
dział medycyny klinicznej zajmujący się diagnostyką i leczeniem chorób uszu (otologia), nosa (rynologia), gardła i krtani (laryngologia), także diagnostyką i leczeniem zaburzeń słuchu (audiologia), zaburzeń głosu i mowy (foniatria), zaburzeń równowagi (otoneurologia);

Słownik języka polskiego PWN

skrzydełko nosa «dolna, nieco uwypuklona część bocznych ścian nosa»
nos
1. «najbardziej wystająca część ludzkiej twarzy, znajdująca się między oczami i czołem a ustami; też: narząd powonienia u zwierząt»
2. «wysunięta część jakiegoś przedmiotu»
3. «zwężony, spiczasty koniec czegoś, zwłaszcza buta»

• nosowy • nochal, nosisko
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia