metodą impulsową

Encyklopedia

technika stosowana w badaniach radiacyjnych do wykrywania nietrwałych produktów reakcji, np. wolnych rodników, cząsteczek w stanie wzbudzonym;
radar
[ang. Radio Detecting and Ranging],
radiolokator, stacja radiolokacyjna,
urządzenie radioelektroniczne lub system złożony ze współpracujących ze sobą urządzeń radioelektronicznych;
modulacja
[łac.],
telekom. proces fiz. polegający na oddziaływaniu pewnego przebiegu wielkości fiz., zw. sygnałem modulującym, na inny przebieg (modulowany), zw. też falą nośną, w wyniku czego uzyskuje się przebieg zw. sygnałem zmodulowanym.
technika wykonywania odlewów;
neutronografia
[łac. neutrum ‘nijakie’, gr. gráphō ‘piszę’],
jedna z trzech gł., oprócz krystalografii rentgenowskiej i elektronografii, dyfrakcyjnych metod badania materii.
dział chemii zajmujący się chem. skutkami działania promieniowania lub cząstek o wysokiej energii na materię;
czujnik, sensor:
laser
[ang. Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation ‘wzmacnianie światła przez wymuszoną emisję promieniowania’],
urządzenie wzmacniające lub generujące spójne promieniowanie elektromagnetyczne (fotony) w zakresie widmowym między daleką podczerwienią a nadfioletem;
mikroskop akustyczny, ang. Scanning Acoustic Microscope (SAM),
przyrząd do otrzymywania powiększonych obrazów struktury ośrodka sprężystego za pomocą fal ultradźwiękowych o bardzo dużych częst. (do kilku GHz);
spektrometr mas, spektrometr masowy,
przyrząd do wyznaczania mas atomowych lub cząsteczkowych na zasadzie rozdzielania wiązek cząstek naładowanych (jonów) wg wartości stosunku ich masy do ładunku (m/z).
filtracja
[łac.],
elektr. proces przetwarzania sygnałów mający na celu wydzielenie z mieszaniny sygnałów tylko sygnałów o pożądanych właściwościach;
powstawanie fal dźwiękowych w ośrodkach sprężystych pod działaniem światła (w ogólniejszym przypadku fal elektromagnetycznych o dowolnej częst.);
metoda badania krótko żyjących produktów pośrednich, tworzących się w reakcjach fotochemicznych;
telekom. w systemach teletransmisyjnych zasada tworzenia sygnałów cyfrowych o dużej przepływności przez łączenie sygnałów o mniejszej przepływności;
przyporządkowywanie elementom wiadomości — wg reguły zw. kodem — ciągów sygnałów elementarnych (ciągów kodowych);
dziedzina badań struktury i właściwości materii obejmująca metody, w których wykorzystuje się fale akustyczne o różnych zakresach częst.: dźwiękowe, ultra- i hiperdźwiękowe (od kilku Hz do 1012 Hz);
telefonia
[gr.],
dział telekomunikacji porozumiewawczej zajmujący się przekazywaniem dźwięków mowy (z wystarczającą zrozumiałością) pomiędzy co najmniej 2 abonentami sieci telefonicznej, za pośrednictwem urządzeń telekomunik.;
widmo sygnału, widmo przebiegu wielkości,
rozkład wartości określonej wielkości fiz. charakteryzującej sygnał w zależności od jego częst.;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia